Niemiecka telewizja DW nakręciła dokument o imigrantach z paryskich przedmieść.
Obiektyw skierowano na dwie grupy żyjące w tym samym obszarze.
Z jednej strony to około siedemdziesięciu tysięcy francuskich Chińczyków.
W paryskim północnym przedmieściu Aubervilliers zbudowali największe w Europie centrum hurtowej odzieży.
Ich styl życia jest bardzo prosty:
wstają przed świtem i pracują do późna, prowadzą małe warsztaty, pilnują sklepów, wożą towar.
Zarabiane pieniądze inwestują z powrotem w biznes, a w razie kłopotów radzą sobie sami.
Na co dzień są dyskretni i spokojni, rzadko wyciągają rękę po specjalne subsydia rządowe, nie wychodzą też na ulice siać zamętu.
Przez kilkadziesiąt lat coraz więcej rodzin kupiło domy i rozwinęło interesy.
Z drugiej strony to północnoafrykańscy imigranci mieszkający w tej samej dzielnicy.
Ogólnie rzecz biorąc, ich integracja ekonomiczna w lokalnym środowisku przebiega z opóźnieniem.
Ale dokument uchwycił subtelną, lecz realną zmianę w nastawieniu:
emocja traktująca samowystarczalnych jako zagrożenie zaczyna się cichaczem rozprzestrzeniać.
Według obserwacji z filmu,
niektórzy, którzy napotkali trudności w integracji, mają nawyk postrzegania siebie jako ofiar, uważając, że społeczeństwo jest im winne za dużo.
Ale kiedy odwracają głowy i patrzą na Chińczyków obok, ich nastawienie się zmienia.
Nie tylko nie uczą się, jak robić interesy, ale wręcz traktują Chińczyków jak rywali.
Skąd bierze się ta wrogość?
Najbardziej realny konflikt tkwi w tym: im lepiej wiedzie się Chińczykom, tym trudniej uzasadnić narrację ofiary.
Wszyscy są przybyszami, wszyscy napotykają bariery obcego kraju.
Nawet Chińczycy, kiedy przyjechali, nie znali francuskiego, a co dopiero lokalnych kontaktów.
Jeśli ktoś dzięki pracy po kilkanaście godzin dziennie potrafi powoli ułożyć sobie życie,
to zdanie „nasze niepowodzenia to wyłącznie wina niesprawiedliwego świata zewnętrznego” staje się trudne do wypowiedzenia z przekonaniem.
Człowiek, który skupia się na samodzielności, często drażni tych, którzy obwiniają otoczenie.
Głębsze przesunięcie dotyczy zrozumienia bogactwa.
W percepcji wielu roszczeniowych osób bogactwo to stała, ograniczona pula.
Nie widzą, jak te sklepy hurtowe powstają dzięki przenoszeniu skrzynek po skrzynce towaru,
tylko czują, że skoro sklepy Chińczyków zarabiają, to zabierają im ich część.
Do tego Chińczycy zawsze przywykli do ustępowania, w sporach wolą załagodzić sprawę,
co szybko prowadzi do braku równowagi w nastawieniu, a w rzeczywistości do problemów z bezpieczeństwem.
Napady, śledzenie, uliczne ataki – jedno po drugim kierowane przeciwko ludziom, którzy chcą tylko spokojnie żyć.
Utrzymywanie się z własnej pracy, budowanie majątku na wiarygodności – w każdym zdrowym społeczeństwie to podstawowa godność.
Ale jeśli w danym miejscu rola ofiary staje się powszechnym żetonem,
to osoba, która cicho ułożyła sobie życie,
często staje się pierwszym celem.
#francja #chiny #imigracja
Film http://streamable.com/fnvazd
Źródło http://x.com/mubeitech/status/2111907050951168153
Obiektyw skierowano na dwie grupy żyjące w tym samym obszarze.
Z jednej strony to około siedemdziesięciu tysięcy francuskich Chińczyków.
W paryskim północnym przedmieściu Aubervilliers zbudowali największe w Europie centrum hurtowej odzieży.
Ich styl życia jest bardzo prosty:
wstają przed świtem i pracują do późna, prowadzą małe warsztaty, pilnują sklepów, wożą towar.
Zarabiane pieniądze inwestują z powrotem w biznes, a w razie kłopotów radzą sobie sami.
Na co dzień są dyskretni i spokojni, rzadko wyciągają rękę po specjalne subsydia rządowe, nie wychodzą też na ulice siać zamętu.
Przez kilkadziesiąt lat coraz więcej rodzin kupiło domy i rozwinęło interesy.
Z drugiej strony to północnoafrykańscy imigranci mieszkający w tej samej dzielnicy.
Ogólnie rzecz biorąc, ich integracja ekonomiczna w lokalnym środowisku przebiega z opóźnieniem.
Ale dokument uchwycił subtelną, lecz realną zmianę w nastawieniu:
emocja traktująca samowystarczalnych jako zagrożenie zaczyna się cichaczem rozprzestrzeniać.
Według obserwacji z filmu,
niektórzy, którzy napotkali trudności w integracji, mają nawyk postrzegania siebie jako ofiar, uważając, że społeczeństwo jest im winne za dużo.
Ale kiedy odwracają głowy i patrzą na Chińczyków obok, ich nastawienie się zmienia.
Nie tylko nie uczą się, jak robić interesy, ale wręcz traktują Chińczyków jak rywali.
Skąd bierze się ta wrogość?
Najbardziej realny konflikt tkwi w tym: im lepiej wiedzie się Chińczykom, tym trudniej uzasadnić narrację ofiary.
Wszyscy są przybyszami, wszyscy napotykają bariery obcego kraju.
Nawet Chińczycy, kiedy przyjechali, nie znali francuskiego, a co dopiero lokalnych kontaktów.
Jeśli ktoś dzięki pracy po kilkanaście godzin dziennie potrafi powoli ułożyć sobie życie,
to zdanie „nasze niepowodzenia to wyłącznie wina niesprawiedliwego świata zewnętrznego” staje się trudne do wypowiedzenia z przekonaniem.
Człowiek, który skupia się na samodzielności, często drażni tych, którzy obwiniają otoczenie.
Głębsze przesunięcie dotyczy zrozumienia bogactwa.
W percepcji wielu roszczeniowych osób bogactwo to stała, ograniczona pula.
Nie widzą, jak te sklepy hurtowe powstają dzięki przenoszeniu skrzynek po skrzynce towaru,
tylko czują, że skoro sklepy Chińczyków zarabiają, to zabierają im ich część.
Do tego Chińczycy zawsze przywykli do ustępowania, w sporach wolą załagodzić sprawę,
co szybko prowadzi do braku równowagi w nastawieniu, a w rzeczywistości do problemów z bezpieczeństwem.
Napady, śledzenie, uliczne ataki – jedno po drugim kierowane przeciwko ludziom, którzy chcą tylko spokojnie żyć.
Utrzymywanie się z własnej pracy, budowanie majątku na wiarygodności – w każdym zdrowym społeczeństwie to podstawowa godność.
Ale jeśli w danym miejscu rola ofiary staje się powszechnym żetonem,
to osoba, która cicho ułożyła sobie życie,
często staje się pierwszym celem.
#francja #chiny #imigracja
Film http://streamable.com/fnvazd
Źródło http://x.com/mubeitech/status/2111907050951168153
