"Jezus był pierwszym anytsemitą i nazistą."
A jak wam mija dzień?
#religia #jezus #antysemityzm #heheszki
A jak wam mija dzień?
#religia #jezus #antysemityzm #heheszki
Miałem niedawno przyjemność doświadczyć niedługiej rozmowy z przyjacielem buddystą, który to zainspirował mnie do pewnych przemyśleń. Zapraszam do lektury 
Próba chrześcijańsko-buddyjskiej mapy ludzkiej kondycji
Bóg może być pomyślany jako Pełnia: nie jako jeden z bytów istniejących pośród innych, lecz jako samo Źródło istnienia, dobra, prawdy i piękna. Stworzenie nie znajduje się więc obok Boga tak, jak jeden przedmiot znajduje się obok drugiego. Istnieje dzięki Niemu, w każdej chwili otrzymując od Niego własne istnienie. Zarazem nie jest Bogiem. Między Stwórcą a stworzeniem istnieje rzeczywista granica, lecz nie jest ona przepaścią pomiędzy dwiema całkowicie obcymi rzeczywistościami. Jest granicą pomiędzy Źródłem a tym, co z niego wypływa, pomiędzy Pełnią a tym, co może w niej uczestniczyć.
W chrześcijaństwie granica ta nie zostaje zniesiona, lecz zostaje przekroczona w sposób paradoksalny. We Wcieleniu Bóg nie przestaje być Bogiem i nie rozpływa się w stworzeniu. Przyjmuje stworzoną naturę ludzką, łącząc w Chrystusie bez pomieszania to, co boskie, i to, co ludzkie. W ten sposób pomost pomiędzy Stwórcą a stworzeniem nie jest jedynie ludzkim pragnieniem wzniesienia się ku Absolutowi. Staje się ruchem Boga ku stworzeniu. Człowiek może zwrócić się ku Bogu dlatego, że Bóg pierwszy zwrócił się ku człowiekowi.
Pierwotnym stanem stworzenia można więc nazwać orientację ku Źródłu. Stworzenie widzi Boga, siebie i świat w świetle łaski. Nie oznacza to, że przestaje być skończone albo że posiada Boga na własność. Oznacza raczej, że rozumie własną skończoność jako dar, nie zaś jako brak, który trzeba za wszelką cenę wypełnić. Różnica między Bogiem a człowiekiem nie jest wtedy przeżywana jako opuszczenie. Jest przestrzenią relacji.
Człowiek nie jest pełnią, ale może uczestniczyć w Pełni. Nie jest źródłem własnego istnienia, ale może przyjmować istnienie jako łaskę. Nie jest samowystarczalny, ale jego niesamowystarczalność nie musi być raną. Może być otwarciem.
Upadek jako zmiana orientacji
Upadku nie trzeba rozumieć jako całkowitej przemiany istoty człowieka. Adam nie przestaje być Adamem. Obraz Boga w człowieku nie zostaje unicestwiony. Człowiek nadal pozostaje stworzony ku prawdzie, dobru, pięknu, miłości i jedności z Bogiem. To właśnie dlatego nawet w stanie oddalenia nie potrafi przestać ich pragnąć.
Zmianie ulega jednak kierunek jego spojrzenia
Stworzenie, które było zwrócone ku Źródłu, odwraca się od Niego. Nie może przestać istnieć dzięki Bogu, ale zaczyna żyć tak, jak gdyby mogło istnieć samo z siebie. Nie może utracić swojego najgłębszego pragnienia Pełni, lecz próbuje zaspokoić je poprzez to, co skończone. W ten sposób pierwotne pragnienie nie zostaje zniszczone, ale ulega rozproszeniu.
Człowiek nadal pragnie dobra, lecz zaczyna utożsamiać dobro z własną korzyścią. Pragnie miłości, lecz usiłuje posiadać osobę kochaną. Pragnie bezpieczeństwa, lecz buduje je poprzez kontrolę. Pragnie prawdy, lecz zamienia ją w zbiór pojęć, nad którymi chce panować. Pragnie wieczności, lecz chwyta rzeczy przemijające, jak gdyby mogły go ocalić od przemijania.
Grzech nie musi więc tworzyć w człowieku zupełnie nowego rodzaju pragnienia. Może być rozumiany jako deformacja pragnienia pierwotnego. Człowiek szuka Boga, lecz szuka Go w tym, co Bogiem nie jest. Szuka Pełni w rzeczach, które mogą jedynie odbijać jej światło.
Upadek staje się wówczas nie tylko przekroczeniem prawa, ale przede wszystkim zmianą orientacji istnienia. Stworzenie przestaje patrzeć ku Bogu i kieruje uwagę ku temu, co znajduje się po stronie braku, rozproszenia i nicości.
Nicość nie jest tu jednak drugim absolutem, przeciwnym Bogu. Nie istnieje jako niezależna rzeczywistość. Jest raczej brakiem uczestnictwa, rozpadem relacji i utratą przejrzystości. Zło nie posiada własnej pełni. Żywi się dobrem, które zniekształca. Podobnie jak cień nie istnieje bez światła, tak upadła rzeczywistość nie może całkowicie zerwać związku ze swoim Źródłem.
Fluktuacje i odbite światło
Stworzenie, nawet odwrócone od Boga, nie przestaje być ku Niemu skierowane w swojej najgłębszej naturze. Dlatego pomiędzy nim a nicością nie pojawia się zupełna pustka. Powstają fluktuacje: formy, poruszenia, obrazy, pragnienia, lęki, wspomnienia, projekcje i dążenia, poprzez które stworzenie próbuje odnaleźć utraconą Pełnię.
Fluktuacje te nie są czystym fałszem. Gdyby były całkowicie pozbawione prawdy, nie mogłyby nas przyciągać. Zawierają odbite światło łaski. Piękno rzeczy stworzonej naprawdę jest pięknem. Miłość naprawdę jest dobrem. Radość, poznanie, bliskość i zachwyt nie są jedynie oszustwem umysłu. Są śladami Źródła.
Problem polega na tym, że światło ideału odbija się od nieidealnej powierzchni. To, co nieskończone, zostaje przeżyte w formie skończonej. To, co wieczne, pojawia się w czasie. To, co jednoczące, zostaje rozdzielone na fragmenty. Stworzenie próbuje więc zatrzymać odbicie, jak gdyby było samym światłem.
Pragnie zachować chwilę, która z natury przemija. Próbuje uczynić z drugiego człowieka źródło własnej pełni. Chce nadać trwałość swojej pozycji, tożsamości, przekonaniom i wyobrażeniom. Im mocniej jednak chwyta fluktuacje, tym wyraźniej doświadcza ich nietrwałości.
W tym sensie upadły świat nie jest innym światem niż ten, który stworzył Bóg. Jest tym samym stworzeniem, lecz przeżywanym w stanie odwrócenia. Rzeczy nie przestają być dobre, ale tracą dla człowieka przejrzystość. Nie wskazują już łatwo poza siebie. Zostają potraktowane jak rzeczywistości zamknięte, samowystarczalne i zdolne dać człowiekowi ostateczne spełnienie.
Upadek nie stworzył zatem całkowicie fałszywego świata. Stworzył fałszywy sposób zamieszkiwania świata prawdziwego.
Samsara jako opis świadomości odwróconej
W tym miejscu pojawia się możliwość spotkania z buddyzmem. Buddyzm niezwykle precyzyjnie rozpoznaje, że cierpienie nie wynika wyłącznie z istnienia bólu, straty czy śmierci. Rodzi się także ze sposobu, w jaki umysł odnosi się do doświadczenia. Chce zatrzymać to, co przemija, odrzucić to, co nieprzyjemne, oraz zbudować trwałe „ja” z procesów, które nieustannie się zmieniają.
Samsara nie musi być rozumiana wyłącznie jako osobny kosmiczny obszar. Można ją również pojmować jako strukturę świadomości uwikłanej w niewiedzę, przywiązanie i awersję. Jest sposobem przeżywania rzeczywistości poprzez chwytanie.
W świetle chrześcijańskiej mapy samsara mogłaby więc zostać odczytana jako niezwykle dokładny opis umysłu stworzenia, które odwróciło się od Źródła. Człowiek nie widzi rzeczy takimi, jakimi są w Bogu. Widzi je poprzez własny lęk, pożądanie, przywiązanie i potrzebę potwierdzania siebie. Nie przyjmuje świata jako daru. Próbuje uczynić go własnością.
Buddyjska analiza nietrwałości obnaża bezskuteczność tego ruchu. Wszystko, czego człowiek usiłuje się uchwycić, ulega zmianie. Ciało starzeje się, uczucia przemijają, relacje zmieniają się, wyobrażenia o sobie rozpadają się pod wpływem kolejnych doświadczeń. Nie istnieje żadna skończona forma, która mogłaby unieść ciężar nieskończonego pragnienia.
Buddyzm ma zatem rację, kiedy pokazuje iluzoryczność trwałości przypisywanej rzeczom oraz niezależności przypisywanej ego. Ma rację, kiedy rozpoznaje, że cierpienie jest podtrzymywane przez chwytanie. Ma rację, kiedy uczy uwagi, nieprzywiązywania się oraz rozpoznawania mechanizmów, przez które umysł sam wzmacnia własną niewolę.
Z chrześcijańskiej perspektywy można powiedzieć, że tradycja buddyjska z wielką przenikliwością opisała fenomenologię odwróconej świadomości. Zbadała fluktuacje i mechanizm, przez który człowiek bierze ich odbite światło za samo Źródło.
Nie oznacza to jednak, że buddyjska i chrześcijańska interpretacja są tożsame.
Dwie pustki i dwa kierunki wyzwolenia
Słowo „pustka” może bowiem oznaczać dwie odmienne rzeczywistości.
W chrześcijaństwie pustka powstająca przez odwrócenie od Boga oznacza brak: utratę komunii, oddalenie od Źródła, rozpad jedności i zubożenie istnienia. Nie jest ona celem, lecz raną. Człowiek nie ma zostać w niej ostatecznie pogrążony, lecz ocalony przed nicością poprzez odzyskanie uczestnictwa w Bożym życiu.
W buddyzmie śūnyatā nie oznacza zwykłej nicości. Jest rozpoznaniem, że rzeczy nie posiadają niezależnej, trwałej i samoistnej natury. Istnieją współzależnie, warunkowo i relacyjnie. Pustka nie jest zatem pustym obszarem znajdującym się za zjawiskami, ale prawdą o ich niesamoistności.
Podobieństwo między tymi językami może być wielkie, lecz nie należy zamieniać go w pełną identyczność. Chrześcijanin i buddysta mogą podobnie opisywać iluzję ego, nietrwałość rzeczy oraz cierpienie rodzące się z przywiązania. Ostatecznie jednak inaczej odpowiedzą na pytanie, co znajduje się po przejrzeniu iluzji.
Dla buddyzmu wyzwolenie polega na ustaniu niewiedzy i chwytania, na wygaśnięciu przywiązania do trwałego „ja” oraz na przekroczeniu samsarycznego sposobu istnienia.
Dla chrześcijaństwa zbawienie polega na odnowieniu komunii. Fałszywe „ja” musi umrzeć, lecz osoba nie zostaje unicestwiona. Zostaje odnaleziona w relacji. Człowiek nie wyzwala się od istnienia, lecz zostaje doprowadzony do pełni istnienia. Nie opuszcza stworzenia, lecz uczestniczy w jego przemienieniu.
Chrześcijański cel nie jest rozpłynięciem się stworzenia w Bogu. Jest przebóstwieniem: pełnym uczestnictwem w Bożym życiu bez utraty osobowej odrębności. Miłość wymaga bowiem różnicy. Nie może istnieć komunia, jeśli nie istnieją ci, którzy w niej uczestniczą.
Nawrócenie jako odwrócenie spojrzenia
Nawrócenie można w tej perspektywie rozumieć dosłownie jako ponowne odwrócenie. Człowiek, który był zwrócony ku fluktuacjom, odwraca się ku Źródłu. Nie oznacza to, że fluktuacje znikają. Świat nadal pozostaje nietrwały. Ciało nadal cierpi. Umysł nadal nosi ślady lęku, pragnienia i przywiązania. Historia nie zostaje unieważniona.
To wszystko pozostaje na plecach człowieka jako jego bagaż i krzyż. Różnica polega na tym, że nie stanowi już centrum jego spojrzenia.
Krzyż nie jest zaprzeczeniem świata, lecz zmianą sposobu jego niesienia. Człowiek nie przestaje cierpieć tylko dlatego, że zwrócił się ku Bogu. Przestaje jednak uważać cierpienie, stratę i śmierć za ostatnie słowo o rzeczywistości.
Chrześcijańskie odwrócenie nie powinno być rozumiane jako pogarda dla stworzenia. Człowiek nie zwraca się ku Bogu po to, aby już nigdy nie patrzeć na świat. Zwraca się ku Bogu, aby nauczyć się patrzeć na świat we właściwym świetle.
Dopiero wtedy rzecz może być kochana bez uczynienia z niej bożka. Drugi człowiek może być przyjęty jako osoba, a nie jako środek zaspokojenia własnego braku. Ciało może być przeżywane jako dar, a nie jako więzienie albo narzędzie kontroli. Przemijanie może zostać uznane bez popadania w rozpacz.
W ten sposób chrześcijaństwo nie prowadzi wyłącznie poza fluktuacje. Prowadzi ku ich przemienieniu. Świat przestaje być zasłoną wtedy, gdy ponownie staje się ikoną.
Wspólna diagnoza, odmienne spełnienie
Chrześcijaństwo i buddyzm mogą zatem spotkać się w opisie ludzkiego uwikłania. Obie tradycje rozpoznają, że człowiek żyje w stanie niewiedzy o sobie. Obie dostrzegają niebezpieczeństwo przywiązania. Obie uczą śmierci fałszywego ego. Obie wiedzą, że bez radykalnej przemiany percepcji człowiek pozostaje więźniem własnych projekcji.
Ich podobieństwo nie oznacza jednak, że prowadzą do tego samego celu.
Buddyzm wskazuje drogę wyzwolenia od chwytania i iluzji samoistnego „ja”. Chrześcijaństwo wskazuje drogę powrotu do komunii z osobowym Bogiem, który jest nie tylko absolutną rzeczywistością, ale również miłością.
W pierwszym przypadku problemem jest niewiedza podtrzymująca samsarę. W drugim - zerwana relacja ze Źródłem istnienia. W pierwszym wyzwolenie dokonuje się poprzez przejrzenie pustki form. W drugim poprzez łaskę, nawrócenie, śmierć starego człowieka i zmartwychwstanie osoby w Chrystusie.
Można więc uznać, że obie tradycje rzeczywiście coś zobaczyły. Buddyzm z niezwykłą precyzją rozpoznał fluktuacje, nietrwałość i mechanizm chwytania. Chrześcijaństwo interpretuje jednak światło obecne w tych fluktuacjach nie jako anonimowy blask pozbawionej źródła rzeczywistości, lecz jako odbicie łaski Stwórcy.
Człowiek może przez całe życie wpatrywać się w odbicia i próbować znaleźć w nich Pełnię. Może także rozpoznać ich nietrwałość i przestać się ich kurczowo trzymać. Chrześcijaństwo dodaje jednak trzeci ruch: może odwrócić się i odkryć, że światło, którego szukał w zmiennych formach, pochodzi od Źródła, które od początku podtrzymywało zarówno jego, jak i cały świat.
Stworzenie nie zostaje wtedy odrzucone. Zostaje odzyskane.
Nie okazuje się Bogiem, ale ponownie staje się przejrzyste dla Boga. Nie przestaje być skończone, ale jego skończoność przestaje być zamknięciem. Nie znika w Pustce, lecz odnajduje swoją pełnię w komunii.
Ostatecznie różnica między obiema drogami może więc brzmieć następująco:
- Buddyzm uczy, że nie należy brać fal za trwałą rzeczywistość.
- Chrześcijaństwo mówi, że fale, choć nietrwałe i zniekształcone, nadal odbijają światło - a światło ma Źródło.
#chrzescijanstwo #katolicyzm #buddyzm #ekumenizm #fide #filozofia #religia
Próba chrześcijańsko-buddyjskiej mapy ludzkiej kondycji
Bóg może być pomyślany jako Pełnia: nie jako jeden z bytów istniejących pośród innych, lecz jako samo Źródło istnienia, dobra, prawdy i piękna. Stworzenie nie znajduje się więc obok Boga tak, jak jeden przedmiot znajduje się obok drugiego. Istnieje dzięki Niemu, w każdej chwili otrzymując od Niego własne istnienie. Zarazem nie jest Bogiem. Między Stwórcą a stworzeniem istnieje rzeczywista granica, lecz nie jest ona przepaścią pomiędzy dwiema całkowicie obcymi rzeczywistościami. Jest granicą pomiędzy Źródłem a tym, co z niego wypływa, pomiędzy Pełnią a tym, co może w niej uczestniczyć.
W chrześcijaństwie granica ta nie zostaje zniesiona, lecz zostaje przekroczona w sposób paradoksalny. We Wcieleniu Bóg nie przestaje być Bogiem i nie rozpływa się w stworzeniu. Przyjmuje stworzoną naturę ludzką, łącząc w Chrystusie bez pomieszania to, co boskie, i to, co ludzkie. W ten sposób pomost pomiędzy Stwórcą a stworzeniem nie jest jedynie ludzkim pragnieniem wzniesienia się ku Absolutowi. Staje się ruchem Boga ku stworzeniu. Człowiek może zwrócić się ku Bogu dlatego, że Bóg pierwszy zwrócił się ku człowiekowi.
Pierwotnym stanem stworzenia można więc nazwać orientację ku Źródłu. Stworzenie widzi Boga, siebie i świat w świetle łaski. Nie oznacza to, że przestaje być skończone albo że posiada Boga na własność. Oznacza raczej, że rozumie własną skończoność jako dar, nie zaś jako brak, który trzeba za wszelką cenę wypełnić. Różnica między Bogiem a człowiekiem nie jest wtedy przeżywana jako opuszczenie. Jest przestrzenią relacji.
Człowiek nie jest pełnią, ale może uczestniczyć w Pełni. Nie jest źródłem własnego istnienia, ale może przyjmować istnienie jako łaskę. Nie jest samowystarczalny, ale jego niesamowystarczalność nie musi być raną. Może być otwarciem.
Upadek jako zmiana orientacji
Upadku nie trzeba rozumieć jako całkowitej przemiany istoty człowieka. Adam nie przestaje być Adamem. Obraz Boga w człowieku nie zostaje unicestwiony. Człowiek nadal pozostaje stworzony ku prawdzie, dobru, pięknu, miłości i jedności z Bogiem. To właśnie dlatego nawet w stanie oddalenia nie potrafi przestać ich pragnąć.
Zmianie ulega jednak kierunek jego spojrzenia
Stworzenie, które było zwrócone ku Źródłu, odwraca się od Niego. Nie może przestać istnieć dzięki Bogu, ale zaczyna żyć tak, jak gdyby mogło istnieć samo z siebie. Nie może utracić swojego najgłębszego pragnienia Pełni, lecz próbuje zaspokoić je poprzez to, co skończone. W ten sposób pierwotne pragnienie nie zostaje zniszczone, ale ulega rozproszeniu.
Człowiek nadal pragnie dobra, lecz zaczyna utożsamiać dobro z własną korzyścią. Pragnie miłości, lecz usiłuje posiadać osobę kochaną. Pragnie bezpieczeństwa, lecz buduje je poprzez kontrolę. Pragnie prawdy, lecz zamienia ją w zbiór pojęć, nad którymi chce panować. Pragnie wieczności, lecz chwyta rzeczy przemijające, jak gdyby mogły go ocalić od przemijania.
Grzech nie musi więc tworzyć w człowieku zupełnie nowego rodzaju pragnienia. Może być rozumiany jako deformacja pragnienia pierwotnego. Człowiek szuka Boga, lecz szuka Go w tym, co Bogiem nie jest. Szuka Pełni w rzeczach, które mogą jedynie odbijać jej światło.
Upadek staje się wówczas nie tylko przekroczeniem prawa, ale przede wszystkim zmianą orientacji istnienia. Stworzenie przestaje patrzeć ku Bogu i kieruje uwagę ku temu, co znajduje się po stronie braku, rozproszenia i nicości.
Nicość nie jest tu jednak drugim absolutem, przeciwnym Bogu. Nie istnieje jako niezależna rzeczywistość. Jest raczej brakiem uczestnictwa, rozpadem relacji i utratą przejrzystości. Zło nie posiada własnej pełni. Żywi się dobrem, które zniekształca. Podobnie jak cień nie istnieje bez światła, tak upadła rzeczywistość nie może całkowicie zerwać związku ze swoim Źródłem.
Fluktuacje i odbite światło
Stworzenie, nawet odwrócone od Boga, nie przestaje być ku Niemu skierowane w swojej najgłębszej naturze. Dlatego pomiędzy nim a nicością nie pojawia się zupełna pustka. Powstają fluktuacje: formy, poruszenia, obrazy, pragnienia, lęki, wspomnienia, projekcje i dążenia, poprzez które stworzenie próbuje odnaleźć utraconą Pełnię.
Fluktuacje te nie są czystym fałszem. Gdyby były całkowicie pozbawione prawdy, nie mogłyby nas przyciągać. Zawierają odbite światło łaski. Piękno rzeczy stworzonej naprawdę jest pięknem. Miłość naprawdę jest dobrem. Radość, poznanie, bliskość i zachwyt nie są jedynie oszustwem umysłu. Są śladami Źródła.
Problem polega na tym, że światło ideału odbija się od nieidealnej powierzchni. To, co nieskończone, zostaje przeżyte w formie skończonej. To, co wieczne, pojawia się w czasie. To, co jednoczące, zostaje rozdzielone na fragmenty. Stworzenie próbuje więc zatrzymać odbicie, jak gdyby było samym światłem.
Pragnie zachować chwilę, która z natury przemija. Próbuje uczynić z drugiego człowieka źródło własnej pełni. Chce nadać trwałość swojej pozycji, tożsamości, przekonaniom i wyobrażeniom. Im mocniej jednak chwyta fluktuacje, tym wyraźniej doświadcza ich nietrwałości.
W tym sensie upadły świat nie jest innym światem niż ten, który stworzył Bóg. Jest tym samym stworzeniem, lecz przeżywanym w stanie odwrócenia. Rzeczy nie przestają być dobre, ale tracą dla człowieka przejrzystość. Nie wskazują już łatwo poza siebie. Zostają potraktowane jak rzeczywistości zamknięte, samowystarczalne i zdolne dać człowiekowi ostateczne spełnienie.
Upadek nie stworzył zatem całkowicie fałszywego świata. Stworzył fałszywy sposób zamieszkiwania świata prawdziwego.
Samsara jako opis świadomości odwróconej
W tym miejscu pojawia się możliwość spotkania z buddyzmem. Buddyzm niezwykle precyzyjnie rozpoznaje, że cierpienie nie wynika wyłącznie z istnienia bólu, straty czy śmierci. Rodzi się także ze sposobu, w jaki umysł odnosi się do doświadczenia. Chce zatrzymać to, co przemija, odrzucić to, co nieprzyjemne, oraz zbudować trwałe „ja” z procesów, które nieustannie się zmieniają.
Samsara nie musi być rozumiana wyłącznie jako osobny kosmiczny obszar. Można ją również pojmować jako strukturę świadomości uwikłanej w niewiedzę, przywiązanie i awersję. Jest sposobem przeżywania rzeczywistości poprzez chwytanie.
W świetle chrześcijańskiej mapy samsara mogłaby więc zostać odczytana jako niezwykle dokładny opis umysłu stworzenia, które odwróciło się od Źródła. Człowiek nie widzi rzeczy takimi, jakimi są w Bogu. Widzi je poprzez własny lęk, pożądanie, przywiązanie i potrzebę potwierdzania siebie. Nie przyjmuje świata jako daru. Próbuje uczynić go własnością.
Buddyjska analiza nietrwałości obnaża bezskuteczność tego ruchu. Wszystko, czego człowiek usiłuje się uchwycić, ulega zmianie. Ciało starzeje się, uczucia przemijają, relacje zmieniają się, wyobrażenia o sobie rozpadają się pod wpływem kolejnych doświadczeń. Nie istnieje żadna skończona forma, która mogłaby unieść ciężar nieskończonego pragnienia.
Buddyzm ma zatem rację, kiedy pokazuje iluzoryczność trwałości przypisywanej rzeczom oraz niezależności przypisywanej ego. Ma rację, kiedy rozpoznaje, że cierpienie jest podtrzymywane przez chwytanie. Ma rację, kiedy uczy uwagi, nieprzywiązywania się oraz rozpoznawania mechanizmów, przez które umysł sam wzmacnia własną niewolę.
Z chrześcijańskiej perspektywy można powiedzieć, że tradycja buddyjska z wielką przenikliwością opisała fenomenologię odwróconej świadomości. Zbadała fluktuacje i mechanizm, przez który człowiek bierze ich odbite światło za samo Źródło.
Nie oznacza to jednak, że buddyjska i chrześcijańska interpretacja są tożsame.
Dwie pustki i dwa kierunki wyzwolenia
Słowo „pustka” może bowiem oznaczać dwie odmienne rzeczywistości.
W chrześcijaństwie pustka powstająca przez odwrócenie od Boga oznacza brak: utratę komunii, oddalenie od Źródła, rozpad jedności i zubożenie istnienia. Nie jest ona celem, lecz raną. Człowiek nie ma zostać w niej ostatecznie pogrążony, lecz ocalony przed nicością poprzez odzyskanie uczestnictwa w Bożym życiu.
W buddyzmie śūnyatā nie oznacza zwykłej nicości. Jest rozpoznaniem, że rzeczy nie posiadają niezależnej, trwałej i samoistnej natury. Istnieją współzależnie, warunkowo i relacyjnie. Pustka nie jest zatem pustym obszarem znajdującym się za zjawiskami, ale prawdą o ich niesamoistności.
Podobieństwo między tymi językami może być wielkie, lecz nie należy zamieniać go w pełną identyczność. Chrześcijanin i buddysta mogą podobnie opisywać iluzję ego, nietrwałość rzeczy oraz cierpienie rodzące się z przywiązania. Ostatecznie jednak inaczej odpowiedzą na pytanie, co znajduje się po przejrzeniu iluzji.
Dla buddyzmu wyzwolenie polega na ustaniu niewiedzy i chwytania, na wygaśnięciu przywiązania do trwałego „ja” oraz na przekroczeniu samsarycznego sposobu istnienia.
Dla chrześcijaństwa zbawienie polega na odnowieniu komunii. Fałszywe „ja” musi umrzeć, lecz osoba nie zostaje unicestwiona. Zostaje odnaleziona w relacji. Człowiek nie wyzwala się od istnienia, lecz zostaje doprowadzony do pełni istnienia. Nie opuszcza stworzenia, lecz uczestniczy w jego przemienieniu.
Chrześcijański cel nie jest rozpłynięciem się stworzenia w Bogu. Jest przebóstwieniem: pełnym uczestnictwem w Bożym życiu bez utraty osobowej odrębności. Miłość wymaga bowiem różnicy. Nie może istnieć komunia, jeśli nie istnieją ci, którzy w niej uczestniczą.
Nawrócenie jako odwrócenie spojrzenia
Nawrócenie można w tej perspektywie rozumieć dosłownie jako ponowne odwrócenie. Człowiek, który był zwrócony ku fluktuacjom, odwraca się ku Źródłu. Nie oznacza to, że fluktuacje znikają. Świat nadal pozostaje nietrwały. Ciało nadal cierpi. Umysł nadal nosi ślady lęku, pragnienia i przywiązania. Historia nie zostaje unieważniona.
To wszystko pozostaje na plecach człowieka jako jego bagaż i krzyż. Różnica polega na tym, że nie stanowi już centrum jego spojrzenia.
Krzyż nie jest zaprzeczeniem świata, lecz zmianą sposobu jego niesienia. Człowiek nie przestaje cierpieć tylko dlatego, że zwrócił się ku Bogu. Przestaje jednak uważać cierpienie, stratę i śmierć za ostatnie słowo o rzeczywistości.
Chrześcijańskie odwrócenie nie powinno być rozumiane jako pogarda dla stworzenia. Człowiek nie zwraca się ku Bogu po to, aby już nigdy nie patrzeć na świat. Zwraca się ku Bogu, aby nauczyć się patrzeć na świat we właściwym świetle.
Dopiero wtedy rzecz może być kochana bez uczynienia z niej bożka. Drugi człowiek może być przyjęty jako osoba, a nie jako środek zaspokojenia własnego braku. Ciało może być przeżywane jako dar, a nie jako więzienie albo narzędzie kontroli. Przemijanie może zostać uznane bez popadania w rozpacz.
W ten sposób chrześcijaństwo nie prowadzi wyłącznie poza fluktuacje. Prowadzi ku ich przemienieniu. Świat przestaje być zasłoną wtedy, gdy ponownie staje się ikoną.
Wspólna diagnoza, odmienne spełnienie
Chrześcijaństwo i buddyzm mogą zatem spotkać się w opisie ludzkiego uwikłania. Obie tradycje rozpoznają, że człowiek żyje w stanie niewiedzy o sobie. Obie dostrzegają niebezpieczeństwo przywiązania. Obie uczą śmierci fałszywego ego. Obie wiedzą, że bez radykalnej przemiany percepcji człowiek pozostaje więźniem własnych projekcji.
Ich podobieństwo nie oznacza jednak, że prowadzą do tego samego celu.
Buddyzm wskazuje drogę wyzwolenia od chwytania i iluzji samoistnego „ja”. Chrześcijaństwo wskazuje drogę powrotu do komunii z osobowym Bogiem, który jest nie tylko absolutną rzeczywistością, ale również miłością.
W pierwszym przypadku problemem jest niewiedza podtrzymująca samsarę. W drugim - zerwana relacja ze Źródłem istnienia. W pierwszym wyzwolenie dokonuje się poprzez przejrzenie pustki form. W drugim poprzez łaskę, nawrócenie, śmierć starego człowieka i zmartwychwstanie osoby w Chrystusie.
Można więc uznać, że obie tradycje rzeczywiście coś zobaczyły. Buddyzm z niezwykłą precyzją rozpoznał fluktuacje, nietrwałość i mechanizm chwytania. Chrześcijaństwo interpretuje jednak światło obecne w tych fluktuacjach nie jako anonimowy blask pozbawionej źródła rzeczywistości, lecz jako odbicie łaski Stwórcy.
Człowiek może przez całe życie wpatrywać się w odbicia i próbować znaleźć w nich Pełnię. Może także rozpoznać ich nietrwałość i przestać się ich kurczowo trzymać. Chrześcijaństwo dodaje jednak trzeci ruch: może odwrócić się i odkryć, że światło, którego szukał w zmiennych formach, pochodzi od Źródła, które od początku podtrzymywało zarówno jego, jak i cały świat.
Stworzenie nie zostaje wtedy odrzucone. Zostaje odzyskane.
Nie okazuje się Bogiem, ale ponownie staje się przejrzyste dla Boga. Nie przestaje być skończone, ale jego skończoność przestaje być zamknięciem. Nie znika w Pustce, lecz odnajduje swoją pełnię w komunii.
Ostatecznie różnica między obiema drogami może więc brzmieć następująco:
- Buddyzm uczy, że nie należy brać fal za trwałą rzeczywistość.
- Chrześcijaństwo mówi, że fale, choć nietrwałe i zniekształcone, nadal odbijają światło - a światło ma Źródło.
#chrzescijanstwo #katolicyzm #buddyzm #ekumenizm #fide #filozofia #religia
5
Rewolucja islamska w Germanistanie! 🐷
Przypadek Niemiec pokazuje, że infrastruktura islamska rozwijała się etapowo. Początkowo dominowały Laden- und Hinterhofmoscheen – sale modlitwy w lokalach usługowych, magazynach i oficynach. Wraz z konsolidacją gmin muzułmańskich część tych miejsc zastąpiono pełnowymiarowymi obiektami sakralnymi z kopułami i minaretami. Symbolicznym przykładem tej transformacji jest Centralny Meczet w Kolonii.
Skali zjawiska nie można określić precyzyjnie, ponieważ Niemcy nie prowadzą centralnej ewidencji takich obiektów. Dostępne dane mają charakter szacunkowy. Najczęściej wskazuje się na około 2,300-2,700 meczetów i miejsc modlitwy, obejmujących zarówno pełnowymiarowe obiekty sakralne, jak i lokale adaptowane do celów religijnych.
Brak jednolitego rejestru utrudnia ocenę źródeł finansowania. W przeciwieństwie do Kościołów posiadających status korporacji prawa publicznego islamska infrastruktura religijna utrzymywana jest głównie ze składek, darowizn, zbiórek, kredytów oraz środków zagranicznych. Kluczową rolę nadal odgrywają Turcja, Arabia Saudyjska, Katar i Iran.
Najbardziej rozbudowany model instytucjonalny posiada Turcja. DITIB, największa organizacja zarządzająca islamskimi miejscami kultu w Niemczech, pozostaje związana z tureckim Urzędem ds. Religii (Diyanet), który deleguje i finansuje imamów. Arabia Saudyjska od lat 60. XX wieku prowadzi globalny program finansowania meczetów, centrów islamskich i instytucji religijnych. Program objął tysiące obiektów, a jego wartość szacowano na dziesiątki miliardów dolarów. W licznych opracowaniach wskazuje się, że towarzyszy mu upowszechnianie wahhabickiej interpretacji islamu.
Rozbudowie tej infrastruktury towarzyszą wyzwania w obszarze bezpieczeństwa wewnętrznego. Federalny Urząd Ochrony Konstytucji uznaje salafizm za jedno z głównych środowisk radykalizacji islamistycznej. W konsekwencji zamykano lub delegalizowano obiekty i stowarzyszenia powiązane z ekstremizmem, m. in. Al-Quds/Masjid Taiba w Hamburgu, Fussilet 33 w Berlinie oraz Deutschsprachiger Islamkreis Hildesheim. Anis Amri, sprawca zamachu na jarmark bożonarodzeniowy w Berlinie, przed atakiem utrzymywał kontakty ze środowiskiem skupionym wokół Fussilet.
Odrębnym zjawiskiem jest adaptacja zamkniętych kościołów na potrzeby kultu muzułmańskiego. Dotyczy ona głównie niewielkich świątyń protestanckich wyłączonych z użytkowania wskutek sekularyzacji, spadku liczby wiernych i wysokich kosztów utrzymania. Najbardziej znanym przykładem pozostaje dawna Kapernaumkirche w Hamburgu, przekształcona w Al-Nour-Moschee.
Doświadczenia Niemiec pokazują, że rozwój infrastruktury islamskiej stał się przedmiotem polityki bezpieczeństwa państwa. Mimo wprowadzenia instrumentów nadzoru nad finansowaniem zagranicznym oraz działalnością części stowarzyszeń prowadzących meczety, proces rozbudowy tej infrastruktury nie został zahamowany, a skuteczność przyjętych rozwiązań pozostaje przedmiotem debaty.
Na obecnym etapie, wobec aktualnej kondycji polskich służb specjalnych, będącej – w ocenie autora – konsekwencją narzuconego przez polskojęzyczny rząd "kagańca politycznej poprawności", debata na ten temat nie powinna ograniczać się wyłącznie do lokalnych protestów, lecz zostać rozszerzona o postulat ustawowego zakazu tworzenia/budowy meczetów, niezależnie od ich nazwy, formy organizacyjnej lub podmiotu prowadzącego, w tym funkcjonujących pod szyldem ośrodków kulturalnych, integracyjnych lub innych .
#islam #religia #niemcy
Skali zjawiska nie można określić precyzyjnie, ponieważ Niemcy nie prowadzą centralnej ewidencji takich obiektów. Dostępne dane mają charakter szacunkowy. Najczęściej wskazuje się na około 2,300-2,700 meczetów i miejsc modlitwy, obejmujących zarówno pełnowymiarowe obiekty sakralne, jak i lokale adaptowane do celów religijnych.
Brak jednolitego rejestru utrudnia ocenę źródeł finansowania. W przeciwieństwie do Kościołów posiadających status korporacji prawa publicznego islamska infrastruktura religijna utrzymywana jest głównie ze składek, darowizn, zbiórek, kredytów oraz środków zagranicznych. Kluczową rolę nadal odgrywają Turcja, Arabia Saudyjska, Katar i Iran.
Najbardziej rozbudowany model instytucjonalny posiada Turcja. DITIB, największa organizacja zarządzająca islamskimi miejscami kultu w Niemczech, pozostaje związana z tureckim Urzędem ds. Religii (Diyanet), który deleguje i finansuje imamów. Arabia Saudyjska od lat 60. XX wieku prowadzi globalny program finansowania meczetów, centrów islamskich i instytucji religijnych. Program objął tysiące obiektów, a jego wartość szacowano na dziesiątki miliardów dolarów. W licznych opracowaniach wskazuje się, że towarzyszy mu upowszechnianie wahhabickiej interpretacji islamu.
Rozbudowie tej infrastruktury towarzyszą wyzwania w obszarze bezpieczeństwa wewnętrznego. Federalny Urząd Ochrony Konstytucji uznaje salafizm za jedno z głównych środowisk radykalizacji islamistycznej. W konsekwencji zamykano lub delegalizowano obiekty i stowarzyszenia powiązane z ekstremizmem, m. in. Al-Quds/Masjid Taiba w Hamburgu, Fussilet 33 w Berlinie oraz Deutschsprachiger Islamkreis Hildesheim. Anis Amri, sprawca zamachu na jarmark bożonarodzeniowy w Berlinie, przed atakiem utrzymywał kontakty ze środowiskiem skupionym wokół Fussilet.
Odrębnym zjawiskiem jest adaptacja zamkniętych kościołów na potrzeby kultu muzułmańskiego. Dotyczy ona głównie niewielkich świątyń protestanckich wyłączonych z użytkowania wskutek sekularyzacji, spadku liczby wiernych i wysokich kosztów utrzymania. Najbardziej znanym przykładem pozostaje dawna Kapernaumkirche w Hamburgu, przekształcona w Al-Nour-Moschee.
Doświadczenia Niemiec pokazują, że rozwój infrastruktury islamskiej stał się przedmiotem polityki bezpieczeństwa państwa. Mimo wprowadzenia instrumentów nadzoru nad finansowaniem zagranicznym oraz działalnością części stowarzyszeń prowadzących meczety, proces rozbudowy tej infrastruktury nie został zahamowany, a skuteczność przyjętych rozwiązań pozostaje przedmiotem debaty.
Na obecnym etapie, wobec aktualnej kondycji polskich służb specjalnych, będącej – w ocenie autora – konsekwencją narzuconego przez polskojęzyczny rząd "kagańca politycznej poprawności", debata na ten temat nie powinna ograniczać się wyłącznie do lokalnych protestów, lecz zostać rozszerzona o postulat ustawowego zakazu tworzenia/budowy meczetów, niezależnie od ich nazwy, formy organizacyjnej lub podmiotu prowadzącego, w tym funkcjonujących pod szyldem ośrodków kulturalnych, integracyjnych lub innych .
#islam #religia #niemcy
13
Ogolić na łyso i deportować do Afganistanu. 🤡🌍
http://x.com/BrunoTopola/status/2072584497258782955
#pOlka #islam #religia
http://x.com/BrunoTopola/status/2072584497258782955
#pOlka #islam #religia
17
Dla przypomnienia: dziś niedziela Wniebowstąpienia Panskiego
"Po tych słowach [Pan Jezus] uniósł się w ich obecności w górę i obłok zabrał Go im sprzed oczu. Kiedy uporczywie wpatrywali się w Niego, jak wstępował do nieba, przystąpili do nich dwaj mężowie w białych szatach. I rzekli: ´Mężowie z Galilei, dlaczego stoicie i wpatrujecie się w niebo? Ten Jezus, wzięty od was do nieba, przyjdzie tak samo, jak widzieliście Go wstępującego do nieba´. Wtedy wrócili do Jerozolimy z góry, zwanej Oliwną, która leży blisko Jerozolimy, w odległości drogi szabatowej" (Dz 1, 9-12)
#religia #wiara #chrzescijanstwo
"Po tych słowach [Pan Jezus] uniósł się w ich obecności w górę i obłok zabrał Go im sprzed oczu. Kiedy uporczywie wpatrywali się w Niego, jak wstępował do nieba, przystąpili do nich dwaj mężowie w białych szatach. I rzekli: ´Mężowie z Galilei, dlaczego stoicie i wpatrujecie się w niebo? Ten Jezus, wzięty od was do nieba, przyjdzie tak samo, jak widzieliście Go wstępującego do nieba´. Wtedy wrócili do Jerozolimy z góry, zwanej Oliwną, która leży blisko Jerozolimy, w odległości drogi szabatowej" (Dz 1, 9-12)
#religia #wiara #chrzescijanstwo
10
Musulmanie dyskutują o strategii szerzenia islamu w Europie:streamable.com
Pierwszy mówca stwierdza, że „700 lat naszego wysiłku, by podbić Europę siłą, zakończyło się niepowodzeniem. Zrobili coś źle, bardzo źle. Przez wiele lat próbowali podbić Europę poprzez wojny, tylko poprzez wojny.“ Dr Mudar Zahran: „To jest miękkie islamskie podbicie Zachodu. W zasadzie to, czego nie udało nam się zrobić przez ostatnie powiedzmy 20 lat, teraz Zachód robi za nas za darmo i nawet za to płaci.“
Trzeci mówca mówi, że: „Allach pozwolił im żyć z niewiernych, jednocześnie ich podbijając. Miało to więc pewien pasożytniczy charakter, gdzie mogą żyć z kraju gospodarza, a ich celem jest ostatecznie wytępić kulturę gospodarza i zastąpić ją...“
Sam muzułmanie opisują w ten sposób dwie podstawowe strategie szerzenia islamu w Europie:
„Miękkie“ podbicie: Dr Mudar Zahran w dalszej części wideo mówi o „miękkim islamskim podbijaniu Zachodu“. Twierdzi, że to, czego nie udało się dokonać militarnie, teraz Zachód „robi za nas za darmo i nawet za to płaci“.
Pasożytnicze podejście: Ostatni mówca w klipie porównuje ten proces do pasożytniczego zachowania, gdzie rzekomo celem jest żyć z kraju gospodarza, stopniowo go opanować, usunąć jego kulturę i zastąpić ją kulturą islamską.
Niestety większość ludzi nadal ignoruje i bagatelizuje to zagrożenie. Jeśli nie zmieni się stosunek Europejczyków, wkrótce może być za późno... #islam #polska #religia
http://streamable.com/a24l67
Trzeci mówca mówi, że: „Allach pozwolił im żyć z niewiernych, jednocześnie ich podbijając. Miało to więc pewien pasożytniczy charakter, gdzie mogą żyć z kraju gospodarza, a ich celem jest ostatecznie wytępić kulturę gospodarza i zastąpić ją...“
Sam muzułmanie opisują w ten sposób dwie podstawowe strategie szerzenia islamu w Europie:
„Miękkie“ podbicie: Dr Mudar Zahran w dalszej części wideo mówi o „miękkim islamskim podbijaniu Zachodu“. Twierdzi, że to, czego nie udało się dokonać militarnie, teraz Zachód „robi za nas za darmo i nawet za to płaci“.
Pasożytnicze podejście: Ostatni mówca w klipie porównuje ten proces do pasożytniczego zachowania, gdzie rzekomo celem jest żyć z kraju gospodarza, stopniowo go opanować, usunąć jego kulturę i zastąpić ją kulturą islamską.
Niestety większość ludzi nadal ignoruje i bagatelizuje to zagrożenie. Jeśli nie zmieni się stosunek Europejczyków, wkrótce może być za późno... #islam #polska #religia
http://streamable.com/a24l67
10
10
Zakonnica popchnięta i pobita przez żyda w Jerozolimie
http://x.com/MenchOsint/status/2049953788295786713
#izrael #religia
http://x.com/MenchOsint/status/2049953788295786713
#izrael #religia
9
Wiadomo kto ich sprowadza i jak to się skończy. Śpijcie dalej!
#muzulmanie #islam #religia #europa http://x.com/kiankerman/status/2043937129214984313
#muzulmanie #islam #religia #europa http://x.com/kiankerman/status/2043937129214984313
11
13
10
Instrukcja życia po śmierci z 1857r. 📖 🤔 👻youtu.be
Dotąd dość dokładną instrukcją tego co jest w zaświatach była "Tybetańska Księga Umarłych" - dokładna, niestety dość mocno obarczona politeistycznymi bóstwami i miejscami przyprawiająca w zakłopotanie.
Jak się okazuje kolejną próbą opisania życia po śmierci była inna książka. Już w 1857r. w zupełnie innej kulturze i to na wiele lat zanim "spirytualizm" stał się popularnym zjawiskiem (jak to zwykle bywa zaczynając na salonach).
"Księga Duchów” (ang. "Spirits' Book") Allana Kardeca, opisuje bliskie doświadczenia śmierci (NDE), wielu różnych osób.
„Księga Duchów” odpowiada na ponad 1000 pytań dotyczących doświadczeń NDE, życia po śmierci, celu życia, Boga, aniołów, przewodników duchowych, nieba i piekła oraz wielu innych spostrzeżeń na temat świata duchowego.
------------------------------------
http://youtu.be/IhzLLT7hnhc?si=uI7kcFFdK21dWc26
------------------------------------
#ciekawostki #ksiazka #literatura #nde #smierc #niebo #religia #wiara
Jak się okazuje kolejną próbą opisania życia po śmierci była inna książka. Już w 1857r. w zupełnie innej kulturze i to na wiele lat zanim "spirytualizm" stał się popularnym zjawiskiem (jak to zwykle bywa zaczynając na salonach).
"Księga Duchów” (ang. "Spirits' Book") Allana Kardeca, opisuje bliskie doświadczenia śmierci (NDE), wielu różnych osób.
„Księga Duchów” odpowiada na ponad 1000 pytań dotyczących doświadczeń NDE, życia po śmierci, celu życia, Boga, aniołów, przewodników duchowych, nieba i piekła oraz wielu innych spostrzeżeń na temat świata duchowego.
------------------------------------
http://youtu.be/IhzLLT7hnhc?si=uI7kcFFdK21dWc26
------------------------------------
#ciekawostki #ksiazka #literatura #nde #smierc #niebo #religia #wiara
7
Z danych OFS (taki odpowiednik GUSu) wynika, że w 2024 r. 36,8% mieszkańców Szwajcarii stwierdziło, że nie wyznaje żadnej religii.
Największy odsetek mieszkańców bez religii zanotował kanton Bazylea-Miasto, prawie 60%. Neuchâtel (56%) i Genève (49%).
Tu macie rozpisane z ich strony, w prawym górnym rogu możecie zmienić języki, z tym że na tej stronie po angielsku czasami jest mniej danych, w końcu to nie język urzędowy.
http://www.bfs.admin.ch/bfs/fr/home/actualites/agenda.gnpdetail.2026-0269.html
#szwajcaria #swissinfo #religia
Największy odsetek mieszkańców bez religii zanotował kanton Bazylea-Miasto, prawie 60%. Neuchâtel (56%) i Genève (49%).
Tu macie rozpisane z ich strony, w prawym górnym rogu możecie zmienić języki, z tym że na tej stronie po angielsku czasami jest mniej danych, w końcu to nie język urzędowy.
http://www.bfs.admin.ch/bfs/fr/home/actualites/agenda.gnpdetail.2026-0269.html
#szwajcaria #swissinfo #religia
7
Ciemna historia biblijnego Izraela. 😈 ✡️ ⚔️youtu.be
Jedno trzeba przyznać Jahweh. Ma wyjątkową cierpliwość do narodu który go notorycznie zdradza od tysięcy lat. To też się przekłada na jego "skuteczność".
Podroż po historii starożytnego Izraela i jego niuansów polityczno religijnych.
-----------------------------------------
http://youtu.be/CAqbBoZg4eo?si=tiyCne2DC2HDI9Gr
-----------------------------------------
#ciekawostki #historia #izrael #zydzi #wojna #zbrodnie #religia
Podroż po historii starożytnego Izraela i jego niuansów polityczno religijnych.
-----------------------------------------
http://youtu.be/CAqbBoZg4eo?si=tiyCne2DC2HDI9Gr
-----------------------------------------
#ciekawostki #historia #izrael #zydzi #wojna #zbrodnie #religia
11
Z cyklu "Wszystko..." 😜
Zgodnie z prawem żydowskim nie-Żydzi (poganie) nie mają obowiązku przejścia na judaizm, ale muszą przestrzegać Siedmiu Praw Noego, aby zapewnić sobie miejsce w Świecie Przyszłym (Olam Ha-Ba), ostatecznej nagrodzie dla sprawiedliwych. [17] Kara za złamanie któregokolwiek z praw Noego jest omówiona w Talmudzie,[12] ale w praktyce podlega ona działającemu systemowi prawnemu ustanowionemu przez społeczeństwo. [12] Osoby, które przestrzegają Przymierza Noego, nazywane są Bnei Noach (hebr. בני נח, „Synowie Noego”) lub Noachydami (/ˈnoʊ.əhaɪdz/). [18] Współczesny ruch Noego został założony w latach 90. przez ortodoksyjnych rabinów żydowskich z Izraela[2][3][7], głównie związanych z Chabad-Lubavitch i religijnymi organizacjami syjonistycznymi[2][3][7], w tym z Instytutem Świątyni[2][3][7].
#goje #religia #tecza
http://en.wikipedia.org/wiki/Noahidism
Zgodnie z prawem żydowskim nie-Żydzi (poganie) nie mają obowiązku przejścia na judaizm, ale muszą przestrzegać Siedmiu Praw Noego, aby zapewnić sobie miejsce w Świecie Przyszłym (Olam Ha-Ba), ostatecznej nagrodzie dla sprawiedliwych. [17] Kara za złamanie któregokolwiek z praw Noego jest omówiona w Talmudzie,[12] ale w praktyce podlega ona działającemu systemowi prawnemu ustanowionemu przez społeczeństwo. [12] Osoby, które przestrzegają Przymierza Noego, nazywane są Bnei Noach (hebr. בני נח, „Synowie Noego”) lub Noachydami (/ˈnoʊ.əhaɪdz/). [18] Współczesny ruch Noego został założony w latach 90. przez ortodoksyjnych rabinów żydowskich z Izraela[2][3][7], głównie związanych z Chabad-Lubavitch i religijnymi organizacjami syjonistycznymi[2][3][7], w tym z Instytutem Świątyni[2][3][7].
#goje #religia #tecza
http://en.wikipedia.org/wiki/Noahidism
10
#religia
Wyświetlanie
Sortowanie
Filtr ocen
Przedział czasowy
TOP 10 wpisów
z ostatniego tygodnia
- 36 /
Unia zakazuje zgrzewek. Sześciu butelek wody nie kupisz już razem!
![Obrazek]()
- 32 /
![Obrazek]()
- 30 /
Żeby nie zginęło: lista wybranych w Polsce posłów do europarlamentu który głosowali za chat control - czyli za zakazem prywatnych komunikatorów internetowych. #ue #cenzura #chatco...
![Obrazek]()
- 29 /
PRZYCZYNĄ WYPADKU BYŁO NIEDOSTOSOWANIE PRĘDKOŚCI DO WARUNKÓW PANUJĄCYCH NA DRODZE. #policja
![Obrazek]()
- 29 /
Podziękowania dla Po-Pisowskich kutasiarzy i ich przystawek, za pomoc w przegłosowaniu inwigilacji komunikatorów #polska #eurokolochoz #cenzura
![Obrazek]()
- 29 /
#memy #koalicjaobywatelska #takimamyklimat
![Obrazek]()
- 27 /
Pamiętajmy, by nikomu do głowy nie przyszło głosować na tych podnóżków bandery i Izraela. #polityka
![Obrazek]()
- 26 / Czy wiesz, że w oryginalnym brzmieniu przysięgi Hipokratesa był wyrażony zakaz aborcji? No to już wiesz. Fragment: Przysięgam na Apollina lekarza, na Asklepiosa, na Hygieię i Pana...
- 26 /
11 lipca - Dzień pamięci o Polakach zamordowanych na Wołyniu i 83. rocznica Krwawej Niedzieli. #rocznica #wolyn
![Obrazek]()
- 26 /
#wiech #eksperci #meme
![Obrazek]()
#religia
Wyświetlanie
Sortowanie
Filtr ocen
Przedział czasowy
TOP 10 wpisów
z ostatniego tygodnia
- 36 /
Unia zakazuje zgrzewek. Sześciu butelek wody nie kupisz już razem!
![Obrazek]()
- 32 /
![Obrazek]()
- 30 /
Żeby nie zginęło: lista wybranych w Polsce posłów do europarlamentu który głosowali za chat control - czyli za zakazem prywatnych komunikatorów internetowych. #ue #cenzura #chatco...
![Obrazek]()
- 29 /
PRZYCZYNĄ WYPADKU BYŁO NIEDOSTOSOWANIE PRĘDKOŚCI DO WARUNKÓW PANUJĄCYCH NA DRODZE. #policja
![Obrazek]()
- 29 /
Podziękowania dla Po-Pisowskich kutasiarzy i ich przystawek, za pomoc w przegłosowaniu inwigilacji komunikatorów #polska #eurokolochoz #cenzura
![Obrazek]()
- 29 /
#memy #koalicjaobywatelska #takimamyklimat
![Obrazek]()
- 27 /
Pamiętajmy, by nikomu do głowy nie przyszło głosować na tych podnóżków bandery i Izraela. #polityka
![Obrazek]()
- 26 / Czy wiesz, że w oryginalnym brzmieniu przysięgi Hipokratesa był wyrażony zakaz aborcji? No to już wiesz. Fragment: Przysięgam na Apollina lekarza, na Asklepiosa, na Hygieię i Pana...
- 26 /
11 lipca - Dzień pamięci o Polakach zamordowanych na Wołyniu i 83. rocznica Krwawej Niedzieli. #rocznica #wolyn
![Obrazek]()
- 26 /
#wiech #eksperci #meme
![Obrazek]()