Uwaga,
#gownowpisOd wielu wielu lat zawsze woziłem się w miarę nowymi furami. Nie lamborgini, ale dzięki magii leasingu, kosztów firmowych i tak dalej miałem okazję co 3 lata wymieniać i trochę, jak to się teraz mówi, nagrodzić samego siebie.
Często słyszę, że nowe auta są bezawaryjne i płaci się za spokój. Odwiedzin w salonach/dealerach było kilka, stracone przy tym pewnie tygodnie (paaanie części trzeba sprowadzić, a jeszcze nie ma w ofercie) a i ze dwa razy laweta się trafiła, w tym raz po automatycznym updatecie oprogramowania. Taka to nowoczesna jakość. Fakt, nie zapłaciłem za to wszystko ani jednej dodatkowej złotówki, ale za stracony czas i nerwy nikt mi nie odda. Ale nie o tym dyskusja.
Ostatnio trochę się rzeczy nie pozgrywały i od początku roku zostałem bez auta. Kupiłem więc od znajomego ponad 10 letniego Opelka, takiego na przeczekanie, co ma koni mechanicznych mniej niż typowy lewak IQ.
Cudów nie ma, znaków nie rozpoznaje, na parkingu jak nie widać rejestracji ciężko go znaleźć bo wtapia się w tłum. Ale jezu, jak ja zacząłem odpoczywać finansowo i psychicznie! Sam złapałem się na tym, ze nie zastanawiam się obok kogo parkuje, bo nawet jak mi obiją drzwiami lakier to będę musiał się długo przyglądać żeby wskazać która rysa jest najnowsza. Najechanie na dziurę nie kończy się modlitwą, by nie okazało się to wielotysięczną naprawą, której już gwarancja nie obejmie. Malutki silniczek oznacza może, że na światłach nie będę już pierwszy ale ciężka noga zwiększa mi spalanie o niecałe półtora litra. Jak po zakupie robiłem podstawowe płyny, klocki itp to zrobiłem to od reki u "pana Miecia" poniżej 1000zł. Pozostałe części w hurtowni na jutro.
Nie wiem czy się starzeje, czy mądrzeje a może wręcz odwrotnie - czuje się wolny (no, nieco bardziej wolny).
#motoryzacja
