Nigdy wcześniej nie było tak oczywistym, w jak wielkim stopniu nasza percepcja świata, odciska się na rzeczywistości. Nigdy wcześniej nie było tak wyraźnie widoczne, że ludzie dzielący czasoprzestrzeń, żyć mogą w światach równoległych, gdzie wszystko jest odwrócone względem siebie. Nigdy wcześniej też scenariusz przeczywistości pisany nam przez iluzjonistów, tak bardzo nie prześwitywał przez medialną kalkę.

Światowa pandemia, z którą mierzymy się od dwóch lat, podzieliła społeczeństwo tak grubą kreską, że wszystkie wcześniejsze podziały zdają się być ledwie widocznymi ryskami. Jak to jednak zwykle bywa i tym razem istnieje pole obu stronom wspólne: zgadzają się w tym, że to co się dzieje, jest swego rodzaju końcem świata, apokalipsą, zmierzchem cywilizacji w której wyrośliśmy. Jedni twierdzą, że nieustannie mutujący wirus na zawsze zmieni nasze życie, drudzy, że oferowane nam szczepionki są podstępną bronią biologiczną, której celem jest zarażanie ludzi kolejnymi wariantami wirusa, lub nawet ludobójstwo. Katastrofa jest jednak nieunikniona, jak mówią zgodnie, bo „ta druga strona uwierzyła bzdurom zamiast nauce”. To ostatnie zdanie jest kluczowe – obie strony są zgodne w tym, że spór się toczy na poziomie nauki – że to ona skrywa odpowiedź na to kto tu tak naprawdę ma rację, a kto dał się nabrać.

Obie strony więc przerzucają się na cytaty z publikowanych pism naukowych, grafy, wykresy, statystyki. Obie mają swoje źródła i autorytety, które uważają za głos rozsądku, którego mądrość niewątpliwie obala wszelkie kontrargumenty strony przeciwnej.