#lacunafabularnie #lacunafabularniefantasy
Początki część I: Szeth, obiekt badań nr 35
Krople potu perliły się na jego czole, a każda komórka ciała eksplodowała bólem.
- Obudził się? Hlaar, zanotuj: ,,Obiekt badań nr 35 cechuje się ponad przeciętną wytrzymałością i wolą przetrwania’’ – cień nad jego głową wydał serię dźwięków, którą, o dziwo zważając na jego stan, zrozumiał.
Hnghmph… – wymamrotał obiekt 35, próbując prawdopodobnie wołać o pomoc, lecz knebel będący w jego ustach blokował jakiekolwiek słowa.
W oczach Zesjss’raeny pojawiło się rzadko spotykane zainteresowanie.
- Notuj dalej: Przedmiot badań pomimo zastosowania mocnych zaklęć oraz medykamentów amnezyjnych wciąż wykazuje cechy zrozumienia mowy oraz podejmuje próby rozmowy – nakazała przewodnicząca badań – Podwoić dawkę medykamentów oraz użyć magii mentalnej.
…………………………………………………………………………………………………………………………………………
Otworzył oczy, a słońce mocno raziło go w oczy, co zważywszy na pogodę panująca w Czarnym Lesie było dziwnym zjawiskiem.
- Znowu wymknąłeś się ze szkolenia u Elyshyra? – usłyszał kobiecy głos za swoją głową – przecież wiesz, że Matka tego nie lubi – ostatnie słowa zabrzmiały z wyrzutem.
- Ten stary nudziarz niczego nie jest mnie w stanie nauczyć! Wszystko co pokazuje to jakieś śmieszne czary dla dzieci, ciągle klepiemy jakieś formułki teoretyczne, a jak już robimy coś praktycznego to nie jestem w stanie nic zrobić – odpowiedział leżący na ziemi Drow – a poza tym ta polana jest jedną z przyjemniejszych rzeczy jakie znam. Przecież wiesz, że ciężko ją znaleźć, a gdyby nie ja nawet nie wiedziałabyś, że jest tu takie miejsce.
Drow-kobieta o niezwykłych jak dla tej rasy złotych włosach, spojrzała na niego, uśmiechnęła się, a następnie usiadał po jego lewej stronie.
- Wiesz, chciałbym mieć Twój talent do znajdowania takich miejsc – powiedziała - nie wspominając już o talencie magicznym – uśmiechnęła się szyderczo w jego stronę, jednak nie otrzymała żadnej odpowiedzi więc kontynuowała - Nie każdego Sha’Lolth obdarzyła takimi darami jak Ciebie.
-Talent magiczny? – Spojrzał na nią z prawie nie zauważalnym gniewem - Wątpię czy takie coś w ogóle istnieje. Po prostu lepiej wykorzystujecie koncepcje stojące za runami, poza tym patrząc na Twoje zdolności w magii wolałbym się nie odzywać.
- Wiesz …. – odezwała się.
- Skończmy tą rozmowę i tak wystarczająco zakłóciłaś mój spokój – odrzekł elf, po czym zamknął oczy i nasunął kapelusz na twarz.
Po tych słowach próbowała jeszcze nawiązać z nim rozmowę, ale on udał że nie słyszy.
…………………………………………………………………………………………………………………………………………
Całe ciało Szetha wygięło się w bólu, gdy na chwilę odzyskał świadomość. Wokół niego stały dwie osoby, które zasłaniały jedyne źródło światła w pomieszczeniu.
- Mówiłam Ci, żebyś zrobił coś z tym jego przebudzaniem się! – Wykrzyknęła postać znajdująca się po jego prawej stronie – Jeżeli dojdzie do czegoś podobnego podczas głównej części eksperymentu, coś może pójść nie tak!
- Zgodnie z zaleceniami podwoiłem medykament, a mag po rzuceniu Runy stwierdził, że już się nie przebudzi – odrzekł cień z lewej strony z nutą lekkiego zdenerwowania.
Budynek zatrząsnął się nagle, a z sufitu posypały się kamienie. Po chwili do pomieszczenia wpadł starszy żołnierz. Jego twarz, pobliźniona przez wiele lat walki w pierwszych szeregach, skierowała się na zakrwawione ciało leżące na stole, po czym zwróciła się w stronę kobiety-Drowa, a z ust generała wydobył się meldunek:
- Pani, zostaliśmy zaatakowani przez nieznajomego wroga. Sposób ataku jest dość prosty, przy obecnym natężeniu natarcia będziemy w stanie się utrzymać od 5-7 dni. W przypadku zmiany taktyki 4 dni to maksimum. Jeżeli chce się Pani ewakuować to najpóźniejszy termin to 3 dzień – przekazał szczegółowy meldunek.
- Dziękuję generale, ale nie możemy przerwać eksperymentu. Przygotuj zakrzywiony nóż z Olimpium, Hlaar – odrzekła Zesjss’raena – I przekaż okultyście, aby zakończył badania nad obiektem 28. Wiesz co się stanie jeżeli On się zdenerwuje!
Zrozumiałem – odpowiedział wysoki Nord, po czym wyszedł z pomieszczenia.
Kobieta-Drow spojrzała na zakrwawione ciało leżące na stole i wyszeptała do siebie:
- Mam nadzieję, że to przeżyjesz…
…………………………………………………………………………………………………………………………………………
Już z oddali zauważył czarny dym unoszący się nad drzewami lasu, przyśpieszył kroku, a po chwili przeszedł w bieg zaniepokojony dochodzącymi z oddali krzykami. Gdy zatrzymał się na wzgórzu unoszącym się nad jego wioską, nie mógł uwierzyć w to co widzi. Jego wioska płonęła, nawet świątynia Sha’Lolth, której większość okolicznych wsi oddawała cześć, to musiał być ktoś z Zewnątrz. Ale przecież nikt nie był wpuszczany do Lasu. Przyjrzał się dokładnie panującej w mieście panice, ale nie dojrzał nikogo z obcej rasy, wypatrzył jednak kilku magów ubranych w zakrywające większość ciała szatach, którzy rzucali zaklęcia we wszystkich kierunkach. Jego wzrok przykuł Elyshyr – ich wioskowy mag-nauczyciel – który, został przybity nad drzwiami świątyni, a jeden z Obcych magów zbierał jego krew do dziwnie wyglądającego naczynia. Po twarzy Szetha dało się zauważyć, że niezbyt podoba mu się ten widok, no cóż chyba nikt nie lubił gdy jego wioska płonęła. W pośpiechu zaczął szukać złotowłosej elfki, niestety nie był w stanie jej spostrzec, więc nie myśląc pobiegł w kierunku jej domu, który znajdował się na skraju osady.
…………………………………………………………………………………………………………………………………………
Zesjss’raena spojrzała na leżące na stole ciało pokryte setkami, jak nie tysiącami cięć. Zgodnie z poleceniem nie zostawiła żadnego skrawka ciała, na którym nie byłoby rany, musiała jeszcze tylko zadbać aby wszystkie te cięcia stały się bliznami, ale w porównaniu do tej części pracy, był to znikomy wysiłek.
- Spędziłam nad Tobą 4 dni, więc jeżeli umrzesz to tego pożałujesz – powiedziała w połowie do siebie, w połowie do leżącego na stole Drowa – Chociaż jak umrzesz to nie wiem jak bym się zem….Hlaar! Zawołaj mi tu tego okultystę. A Ty tylko spróbuj umrzeć – na twarzy Zesjss’raeny pojawiło się coś w rodzaju uśmiechu, chociaż każdy kto by na nią teraz spojrzał wolałby raczej uciec.
…………………………………………………………………………………………………………………………………………
Szeth dobiegł wreszcie do domu Złotowłosej, drzwi były otwarte więc wbiegł do środka, ale to co zobaczył przerosło jego najgorsze oczekiwania. Ciało, o ile to coś można było tak nazwać, podzielone było na sześć części. Z korpusu wystawało pięć pali, na które ponabijano kończyny wraz z głową, a na czymś co kiedyś nazywano brzuchem wycięto dziwny symbol. Nagle z rogu dało się słyszeć skrzypienie podłogi, po którym nastąpił dziwny śmiech, Szeth zerknął w tamtym kierunku i zobaczył wysokiego Obcego o jasnych włosach. Odwrócił się szybko i wybiegł w stronę tylko sobie znanych części lasu, zdążył przebiec jedynie krótki odcinek, gdy coś gorącego uderzyło go w plecy, przemógł ból i zaczął biec dalej. Nie zdążył przebiec nawet kilku kroków, gdy coś znów uderzyło go w plecy, tym razem z taką siłą, która spowodowała jego upadek. Leżąc brzuchem na ziemi, odwrócił głowę jedynie po to, aby zobaczyć jakiś ognisty pocisk lecący w jego kierunku, potem widział tylko ciemność.
…………………………………………………………………………………………………………………………………………
Leżący na stole Drow, pokryty tysiącami blizn na każdym kawałku ciała, otworzył oczy, a jego oczom ukazał się dziwny widok, prawie całe pomieszczenie zalewało niebieskawe światło.
- Coś poszło nie tak z obiektem 28. Okultysta nie żyje, staramy się odratować Drowa – Powiedział Hlaar.
Do sali wmaszerował szybkim krokiem generał, był mocno podenerwowany, spojrzał na Zesjss’raenę i zaczął meldować – Pani, nie jesteśmy w stanie utrzymać się dłużej. Przy normalnych warunkach bronilibyśmy się jeszcze 3 dni, ale to niebieskie światło zabiło ponad połowę obstawy naszych fortyfikacji. Musicie stąd uciekać tak szybko jak to mo… - Słowa przestały płynąć z jego ust, gdy niebieskie światło zawirowało wokół jego postaci, a on sam osunął się na ziemię.
- Hlaar, zabierz 35 i 28 ze sobą do zapasowej kryjówki – rzekła Zesjss’raena i wskazując żołnierza, który wszedł za starym generałem – Ty, zostajesz nowym dowódcą obrony, spal to wszystko i zadbaj o to, by nie został żadne świadek, jak będziesz musiał wysadź to wszystko.
Nagle całe niebieskie światło uciekło z pomieszczenia, a w korytarzu dało się słyszeć głośny grzmot.
- To z pomieszczenia dwudziestki ósemki, pośpiesz się Hlaar bo możemy nie zdążyć! - Zesjss’raena tym razem krzyknęła do Norda.
Hlaar podszedł szybkim krokiem do ciała Drowa podniósł je i wybiegł z pomieszczenia.
…………………………………………………………………………………………………………………………………………
Szeth otworzył oczy. Dookoła panowała ciemność, której nie przenikał nawet najmniejszy promień światła, jednak czuł, że jest na zewnątrz, czuł że porusza się na powozie, czuł zapach przeróżnych ziół. Tak Szeth nareszcie znowu czuł. Euforia Drowa nie trwała jednak długo, wraz z czuciem wrócił ból, a on sam po raz kolejny stracił przytomność.
…………………………………………………………………………………………………………………………………………
Coś zaczęło go mocno szarpać, ból przeszywał jego całe ciało, ale wydawał się niczym przy tym co przeszedł. Otworzył oczy i spojrzał na powód swojego bólu, elfka o srebrno-białych włosach trącała go swoimi wolnymi od pęt rękoma. Wciąż jechali powozem, jednak tym razem dało się widzieć delikatne strugi światła, w których unosił się pył tworząc coś w rodzaju śreżogi. To co na początku uważał za trącanie, było jej próbą uwolnienia go z pęt, które po kilku szarpnięciach przyniosły efekt, a liny przestały wiązać jego ręce. Elfka wskazała na leżący u jego boku przedmiot jakąś dziwną rurę wykonaną z metalu. Szeth wziął ją do ręki, zimna, twarda rura dawał mu jakieś dziwne poczucie bezpieczeństwa. Po bliższych oględzinach znalazł jakiś dziwny mechanizm przy jednym z końców, wytężył mocno umysł, aby przypomnieć sobie do czego może służyć, a jego głowę przeszył bardzo silny ból. Minęło kilka minut podczas których Drow doszedł do siebie, przeżycie kilkuminutowego bólu opłaciło się. Przypomniał sobie jedną z lekcji Elysyra, nazywał to Gromem, spojrzał na swoją wybawicielkę i wskazał na coś co wyglądało na wyjście z powozu. Starając się poruszać najciszej jak to możliwe, podpełzli do drzwiczek, które o dziwo po lekkim pchnięciu, uchyliły się na zewnątrz. Dwójka Drowów spojrzała na siebie, kiwnęła głowami i w pełni otwarła swoje więzienie. Nienaoliwione zawiasy zaskrzypiały mocno, ogłaszając woźnicy próbę ucieczki więźniów. Powóz zatrzymał się gwałtownie, a dwójka Drowów wyskoczyła na zewnątrz. Światło słońca, którego nie widzieli od kilku tygodni oślepiło ich, a oni upadli na ziemię.
…………………………………………………………………………………………………………………………………………
Szeth z przerażeniem przyglądał się rozgrzanemu do czerwoności prętowi z numerem 35 na końcu.
Po drugiej stronie pomieszczenia znajdowało się lustro, w którym Szeth dojrzał swoje odbicie. Zgolono jego długie włosy, a zabójca Złotowłosej stał naprzeciwko niego i szyderczo się do niego uśmiechał.
- Hlaar – usłyszał dochodzący z boku glos kobiety – Prosiłam Cię, żebyś się pośpieszył! Z tym Drowem zejdą mi co najmniej 4 dni!
Złotowłosy Obcy popatrzył jeszcze przez chwilę na Drowa, po czym zaszedł go od tyłu i przyłożył pręt u podstawy czaski.
-Od dziś jesteś numerem 35, zapamiętaj – rzucił, a jego słowa sprawiły, że Szeth poczuł się jak przedmiot.
…………………………………………………………………………………………………………………………………………
Hlaar zbliżał się do nich nieubłagalnie, lecz nie byli w stanie nic zrobić, oślepieni promieniami słońca. Szeth usłyszał wrzask, gdy Nord złapał jego wybawicielkę za włosy, jednak zamiast odwdzięczyć się jej w jakiś sposób, z przerażenia zaczął odczołgiwać się od przeciwnika.
- Widzisz, dziwko – wykrzyknął z gniewem w głosie – pomogłaś mu, a on cię zostawia. Zrobię Ci to samo co tamtej złotowłosej i każe mu na to patrzeć.
Pełznący na ziemi Drow nagle zastygł, wzrok powoli wracał, a on wciąż trzymał w ręce Grom, broń krasnoludów. Starał się uspokoić, wyciszyć swój umysł, pozbyć się każdej emocji. Przyszło mu to z niezwykłą łatwością, a jego mózg zaczął pracować, próbując ustalić jakiś plan, jednak nic nie przychodziło mu do głowy. Była tylko jedna droga, chciał żyć, może miałby szanse uciec gdyby zostawił elfkę, ale coś w jego wnętrzu nie pozwalało mu uciec. Wstał. Trzymał rusznicę by Nord jej nie zauważył, po czym szybko się odwrócił, przyłożył ją do oka, wycelował, jednocześnie modląc się by ta była nabita i wystrzelił w stronę głowy Hlaara. Grom wystrzelił, a raczej wybuchł raniąc Szeha, jednak kula pomknęła w stronę swojego celu, muskając delikatnie policzek elfki i trafiając Norda prosto w głowę.
Kobieta-Drow spojrzała na niego ze strachem w oczach, a on przyjął to z obojętnością. Podszedł do znajdującego się po prawej stronie drogi małego jeziorka, ale gdy zobaczył swoje odbicie, zrozumiał, że elfka nie bała się wystrzału z rusznicy, a jego wyglądu. Drow zdjął górną część białych ubrań, jednak wszystko wyglądało tak samo. Ogolono go całego, nie pozostawiając nawet brwi, a jego ciało pokryte było tysiącami blizn różnej wielkości, nie oszczędzono mu nawet uszu. Uczynili go potworem, stał się potworem, a co najgorsze czuł się potworem. Z zakamarków jego umysłu wydobywał się jakiś znajomy głos, tak to był głos jego ojca, starał mu się coś uświadomić, powtarzał mu jakieś słowa: Siła ponad Słabością, synu. Szeth odpowiedział mu w głowie: Tak, ojcze, Zemsta ponad Sprawiedliwością.
Spojrzał jeszcze raz na swoje odbicie, a z jego ust dobiegł dźwięk – Magowie, jak ja was kur** nienawidzę!
