#lacunafabularniefantasy
-Bols! – przetoczył się głęboki głos -Chodź tutaj!
Nastolatek usłuchał swojego kolegi i podbiegł do kolegów. Był wieczór, słońce właśnie zaszło, a nie wiadomo skąd pojawiła się przy nich kolejna butelka wina. Dzień rozładunkowy się skończył i teraz martwe szkielety statków były oświetlane tylko przez latarnie zapalane przez daymanów. Było ciepło w związku z czym był ubrany w koszulę i rozpiętą kamizelkę. Wiatr nie dął głośno, a dawał tylko tyle ile potrzebne jest do przyjemnego ochłodzenia. W oddali jaśniały światła zajazdów Porto Argos, z których rozlegały się głośne krzyki. Nastroje wśród uczestników biesiady były więcej niż dobre- właśnie skończyli przedostatni rok nauki w jednej z najlepszych szkół miasta i czuli że muszą to uczcić, zwłaszcza że wszyscy spisali się bardzo dobrze. W związku z czym nastolatkowie już od kilku godzin pili wino, psocili oraz rozmawiali głośno wyrażając szczęście z bycia w tak młodym wieku. Wszystkie myśli o poważnym życiu wydawały im się tak odległe jak odległe były królestwa Koboldów. Teraz zaś patrzyli i weszli w nastrój nie tyle melancholii co poczucia że impreza się kończy i powoli się trzeba rozchodzić do domów, jednak nikt nie chciał wywoływać tego momentu, w związku z czym gadali o totalnych bzdurach jak dziewczyny ze szkoły obok, czy też ostatnich walkach gladiatorów. Teraz jednak od kilku minut siedzieli w ciszy kontemplując morze z którym każdy z obecnych wiązał jakieś nadzieje- podobnie jak każdy obywatel Porto Argos. Ciszę przerwał Maltir- syn radcy miejskiego i nieformalny przywódca grupy
-Co chcecie robić? -głos miał dziwnie poważny
-Teraz?- odparł Bolsvar
-Niee, w przyszłości, jak skończymy szkołę.
-Eee, nie myślałem o tym. Przecież to tyle czasu, warto egzaminy zdać, może udać się na Uniwersytet Miejski, albo do szkoły magów. Tata wolałby pewnie abym studiował na Czterech Wyspach albo przejął po nim biznes, ale nie czuję się z tym najlepiej. Wolałbym samemu zarobić na siebie.
-Patrzcie go, znalazł się samodzielny!- Krzyknął Olof, syn emigrantów z Nordanii, którego ojciec posiadał prywatny statek wojenny i brzydził się słowem „najemnik” zamiast którego wolał „strażnik morski”. -A kto Ci ratował dupę jak ostatnio się schlałeś i obraziłeś profesora Stelvona na zajęciach? Czy to nie był Twój tata?
-Należało mu się! -warknął Bolsvar- ten frajer umyślnie dawał mi trudniejsze pytania, bo widział że jestem niepokorny, a tatę to wezwał dyrektor, więc co mi tu pieprzysz! Lepiej spójrz na swoich rodziców. Chodzą na mieście słuchy że ostatnio znowu się pobili w „Złotych halabardach”.
-Noo! Zbliż się do mnie to rozkwaszę Ci łeb!
-Nie ma sprawy- wstał i już miał podejść kiedy pomiędzy nimi stanął Maltir- Dosyć tego! Nie ma bicia się dopóki tu jestem. Takie rzeczy załatwiajcie sobie, ale bez mojej obecności. Ma być spokój! Z resztą patrząc na was, mam wrażenie że już za długo tu siedzimy. Niech każdy pójdzie w swoją stronę, a jutro spotykamy się tam gdzie zawsze.
-Dobrze- odparli niedawni oponenci unisono po czym poszli ulicami miasta
Dom Bolsvara znajdował się niedaleko od portu. Idąc po brukowanej ulicy zastanawiał się nad przyszłością. Było na niej tylko kilku kloszardów oraz podpitych uczestników imprez w parterowych lokalach. Kiedy był blisko domu, jego uwagę zwrócił błysk i huk. Zaczął biec, myśląc że któraś z rusznic trzymanych przez ojca wypaliła. Zaczął się bać jednak dopiero wtedy kiedy zauważył otwarte na oścież drzwi i stukot kroków z tylnego podwórza. Przeszedł do sypialni i jego oczom ukazał się widok martwych rodziców. Matka leżała w kałuży krwi wypływającej jeszcze z ran na piersi zadanych mieczem jak to szybko ocenił, a Walser Riose siedział na krześle postrzelony w brzuch. Dychał jeszcze ale było wiadome że nie przeżyje. Kiedy zauważył syna oczy rozjaśniły się na chwilę
-Podejdź tutaj- powiedział słabym głosem
-Co… co tu się stało? -Bolsvar był w ciężkim szoku, jednak w tej chwili skupił się maksymalnie na zrozumieniu mowy ojca przecinanej świstami oddechu
-Dawni wrogowie…. Nie wiedziałem że ich władza sięga aż tutaj…. Odnajdź ich i pomścij, ale uważaj, oni są bardzo potężni
-Wrogowie skąd? Cztery Wyspy, Rada Miejska? Czy mnie też zabiją?
-Nie-e… chyba nawet nie wiedzą że istniejesz…. To stara historia i naraziłem się jeszcze kiedy nie było Cię na świecie… Jesteś bezpieczny- to były jego ostatnie słowa. Bolsvarowi nie pozostało nic innego jak wybiec z domu i powiadomić Straż o tym co właśnie się stało.
Prywata. Ponownie startuję z pamiętnikiem, ponieważ uważam że warto rozbudować postać. Mam nadzieję że będę w stanie dobrze opisać historię Bolsvara z czasów przed akcją gry. W miarę możliwości będę również pisać "równolegle". Jak zawsze będę wdzięczny za opinie.
-Bols! – przetoczył się głęboki głos -Chodź tutaj!
Nastolatek usłuchał swojego kolegi i podbiegł do kolegów. Był wieczór, słońce właśnie zaszło, a nie wiadomo skąd pojawiła się przy nich kolejna butelka wina. Dzień rozładunkowy się skończył i teraz martwe szkielety statków były oświetlane tylko przez latarnie zapalane przez daymanów. Było ciepło w związku z czym był ubrany w koszulę i rozpiętą kamizelkę. Wiatr nie dął głośno, a dawał tylko tyle ile potrzebne jest do przyjemnego ochłodzenia. W oddali jaśniały światła zajazdów Porto Argos, z których rozlegały się głośne krzyki. Nastroje wśród uczestników biesiady były więcej niż dobre- właśnie skończyli przedostatni rok nauki w jednej z najlepszych szkół miasta i czuli że muszą to uczcić, zwłaszcza że wszyscy spisali się bardzo dobrze. W związku z czym nastolatkowie już od kilku godzin pili wino, psocili oraz rozmawiali głośno wyrażając szczęście z bycia w tak młodym wieku. Wszystkie myśli o poważnym życiu wydawały im się tak odległe jak odległe były królestwa Koboldów. Teraz zaś patrzyli i weszli w nastrój nie tyle melancholii co poczucia że impreza się kończy i powoli się trzeba rozchodzić do domów, jednak nikt nie chciał wywoływać tego momentu, w związku z czym gadali o totalnych bzdurach jak dziewczyny ze szkoły obok, czy też ostatnich walkach gladiatorów. Teraz jednak od kilku minut siedzieli w ciszy kontemplując morze z którym każdy z obecnych wiązał jakieś nadzieje- podobnie jak każdy obywatel Porto Argos. Ciszę przerwał Maltir- syn radcy miejskiego i nieformalny przywódca grupy
-Co chcecie robić? -głos miał dziwnie poważny
-Teraz?- odparł Bolsvar
-Niee, w przyszłości, jak skończymy szkołę.
-Eee, nie myślałem o tym. Przecież to tyle czasu, warto egzaminy zdać, może udać się na Uniwersytet Miejski, albo do szkoły magów. Tata wolałby pewnie abym studiował na Czterech Wyspach albo przejął po nim biznes, ale nie czuję się z tym najlepiej. Wolałbym samemu zarobić na siebie.
-Patrzcie go, znalazł się samodzielny!- Krzyknął Olof, syn emigrantów z Nordanii, którego ojciec posiadał prywatny statek wojenny i brzydził się słowem „najemnik” zamiast którego wolał „strażnik morski”. -A kto Ci ratował dupę jak ostatnio się schlałeś i obraziłeś profesora Stelvona na zajęciach? Czy to nie był Twój tata?
-Należało mu się! -warknął Bolsvar- ten frajer umyślnie dawał mi trudniejsze pytania, bo widział że jestem niepokorny, a tatę to wezwał dyrektor, więc co mi tu pieprzysz! Lepiej spójrz na swoich rodziców. Chodzą na mieście słuchy że ostatnio znowu się pobili w „Złotych halabardach”.
-Noo! Zbliż się do mnie to rozkwaszę Ci łeb!
-Nie ma sprawy- wstał i już miał podejść kiedy pomiędzy nimi stanął Maltir- Dosyć tego! Nie ma bicia się dopóki tu jestem. Takie rzeczy załatwiajcie sobie, ale bez mojej obecności. Ma być spokój! Z resztą patrząc na was, mam wrażenie że już za długo tu siedzimy. Niech każdy pójdzie w swoją stronę, a jutro spotykamy się tam gdzie zawsze.
-Dobrze- odparli niedawni oponenci unisono po czym poszli ulicami miasta
Dom Bolsvara znajdował się niedaleko od portu. Idąc po brukowanej ulicy zastanawiał się nad przyszłością. Było na niej tylko kilku kloszardów oraz podpitych uczestników imprez w parterowych lokalach. Kiedy był blisko domu, jego uwagę zwrócił błysk i huk. Zaczął biec, myśląc że któraś z rusznic trzymanych przez ojca wypaliła. Zaczął się bać jednak dopiero wtedy kiedy zauważył otwarte na oścież drzwi i stukot kroków z tylnego podwórza. Przeszedł do sypialni i jego oczom ukazał się widok martwych rodziców. Matka leżała w kałuży krwi wypływającej jeszcze z ran na piersi zadanych mieczem jak to szybko ocenił, a Walser Riose siedział na krześle postrzelony w brzuch. Dychał jeszcze ale było wiadome że nie przeżyje. Kiedy zauważył syna oczy rozjaśniły się na chwilę
-Podejdź tutaj- powiedział słabym głosem
-Co… co tu się stało? -Bolsvar był w ciężkim szoku, jednak w tej chwili skupił się maksymalnie na zrozumieniu mowy ojca przecinanej świstami oddechu
-Dawni wrogowie…. Nie wiedziałem że ich władza sięga aż tutaj…. Odnajdź ich i pomścij, ale uważaj, oni są bardzo potężni
-Wrogowie skąd? Cztery Wyspy, Rada Miejska? Czy mnie też zabiją?
-Nie-e… chyba nawet nie wiedzą że istniejesz…. To stara historia i naraziłem się jeszcze kiedy nie było Cię na świecie… Jesteś bezpieczny- to były jego ostatnie słowa. Bolsvarowi nie pozostało nic innego jak wybiec z domu i powiadomić Straż o tym co właśnie się stało.
Prywata. Ponownie startuję z pamiętnikiem, ponieważ uważam że warto rozbudować postać. Mam nadzieję że będę w stanie dobrze opisać historię Bolsvara z czasów przed akcją gry. W miarę możliwości będę również pisać "równolegle". Jak zawsze będę wdzięczny za opinie.
Brak komentarzy. Napisz pierwszy