Z okazji nadchodzącego słowiańskiego święta lata chciałbym przedstawić kilka ciekawostek na jego temat. Kulminacyjny punkt przypadający na noc przesilenia letniego był niezwykle ważny wśród naszych przodków. Stanowił początek nowego życia, był świętem ogniska domowego oraz oczywiście kwitnącej miłości. Siły przyrody odwiecznie sprzężone z człowiekiem zaczynają wydawać swe owoce a i ludzi chcą cieszyć się tymi owocami i w sensie symbolicznym jak i praktycznym zasiać nowe życie.

„Шёл как-то в ночь на Ивана Купала,

Вдруг предо мной загорелись костры.”

-Eks Sektor Gaza- pieśń „Wiedźmy”[1]

Noc Kupały stanowi centralny punkt obchodów święta lata pośród Słowian. Święto pierwotnie obchodzone było w czasie rzeczywistego przesilenia letniego wypadającego na noc z 20 na 21 czerwca. I w tym wypadku przeciwnie do innych świąt Słowian nie posiadało charakteru stricte agrarnego. Na pierwszym planie pojawiał się kult ognia, analogicznie do sfery grecko-rzymskiej będącego symbolem miłości, życia rodzinnego i bezpieczeństwa. W jednej z XVI wiecznych relacji tego święta autorstwa Marcina z Urzędowa czytamy:

„W wigilię św. Jana niewiasty ognie paliły, śpiewały, diabłu cześć i modły czyniąc. Tego zwyczaju pogańskiego do tych czasów w Polszcze nie chcą opuszczać, ofiarowania z bylicy czyniąc, wieszają pod drzewach i opasując się nią, czynią sobótki, palą ognie, krzesząc je deskami, aby była oprawie świętość diabelska, śpiewając pieśni, tańcując.”

Jednocześnie trzeba pamiętać, że w wymiarze symbolicznym jak i praktycznym święto wypada w czasie pełnego rozkwitu przyrody i atmosferze najgorętszego miesiąca roku. Przyroda w pełni pobudzona zaczyna tworzyć nowe życie. Stąd też powyższe oskarżenia o chutliwość i rzekome szatańskie praktyki.

Noc Kupały rozpoczynano od rozpalenia „świętego ognia” na polanach leśnych, brzegach rzek czy jezior. Palący się mocno ogień zalewano, co miało symbolizować, że płonący w słowiańskich domach przez cały rok ogień był już skalany przez domowników. W związku z czym należało za pomocą rytuału zwanego „deszczułek” wskrzesić nowy „czysty” ogień. Ogień ten miał moc oczyszczania ludzi i ich domostw, a przede wszystkim był symbolem na nowo rodzącej się w Noc Kupały miłości pośród ludzi.

Przez rozpalone ogniska przez całą noc skakali młodzi mężczyźni, a dziewczęta wrzucały do niego wiązki ziół i kwiatów dla zapewnienia sobie miłości i wierności młodzieńców. Jak można się domyśleć całonocne tańce i śpiewy w atmosferze pachnącej miłością przyrody wzbudzały atmosferę sprzyjające rozbudzeniu erotyzmu. Znane były przypadki zawierania małżeństw w czasie święta, nawet takie z elementami porwania dziewcząt. Oczywiście i tak za wcześniejszym porozumieniem pomiędzy młodymi.

Mimo swawolnej atmosfery i fałszywych oskarżeń miejscowych plebanów święto nie miało charakteru ogólnej rozwiązłości seksualnej. Prawa naszych przodków nie pozwalały na takie czyny, które same w sobie były surowo karane. Należy przyjąć, że Noc Kupały została przez chrześcijaństwo wyolbrzymiona i postawiona w całkowicie fałszywym świetle. Pewne starsze poszlaki wskazują na to, że święto miała charakter święta pasterskiego, poświęcone bogu bydła Welesowi. W XIX w. na Rusi był znany zwyczaj okadzania bydła święconym zielem.

P.S. Opisane elementy święta lata w klimacie germańsko-rzymskim można zobaczyć w świetnej grze wideo Pentiment studia Obsidian. Co tylko ponownie wskazuje, że my Europejczycy pochodzimy z jednej rodziny kulturowej.

[1] Szedłem jak to w nocy Iwana Kupały. Nagle przede mną zapłonęły stosy.

#historia #kultura #tradycja #ciekawoski #ciekawostkihistoryczne #slowianie #occulto