W środku warszawskiego getta miał własne więzienie, uzbrojoną bojówkę w czapkach z zielonymi otokami i oficjalne przepustki od Gestapo.

Abraham Gancwajch stworzył przy ulicy Leszno 13 tzw. „Trzynastkę” – bezwzględną siatkę konfidentów, która ograbiała własnych rodaków, rozpracowywała komórki Armii Krajowej i wydawała w ręce Niemców polskie rodziny ukrywające Żydów. I choć na jego ludziach wyroki wykonywał elitarny oddział kontrwywiadu AK „Wapiennik”, sam szef „Trzynastki” w 1943 roku rozpłynął się w powietrzu – a według części relacji po wojnie pracował dla NKWD albo wywiadu Izraela.

Zdjęcie

http://www.facebook.com/reel/29534953472788161

#zydzi #konfident #donosiciele #iiwojnaswiatowa

11

@waldy33, Fragment Pieśń o zamordowanym narodzie żydowskim Icchaka Kecenelsona

Jam jest ten, który to widział, który przyglądał się z bliska,

Jak dzieci, żony i mężów, i starców mych siwogłowych

Niby kamienie i szczapy na wozy oprawca ciskał

I bił bez cienia litości, lżył nieludzkimi słowy.

Patrzyłem na to zza okna, widziałem morderców bandy –

O, Boże, widziałem bijących i bitych, co na śmierć idą…

I ręce załamywałem ze wstydu… wstydu i hańby –

Rękoma Żydów zadano śmierć Żydom – bezbronnym Żydom!

Zdrajcy, co w lśniących cholewach biegli po pustej ulicy

Jak ze swastyką na czapkach – z tarczą Dawida, szli wściekli

Z gębą, co słowa im obce kaleczy, butni i dzicy,

Co nas zrzucali ze schodów, którzy nas z domów wywlekli.

Co wyrywali drzwi z futryn, gwałtem wdzierali się, łotrzy,

Z pałką wzniesioną do ciosu – do domów przejętych trwogą.

Bili nas, gnali starców, pędzili naszych najmłodszych

Gdzieś na struchlałe ulice. I prosto w twarz pluli Bogu.

Odnajdywali nas w szafach i wyciągali spod łóżek,

I klęli: „Ruszać, do diabła, na umschlag, tam miejsce wasze!”

Wszystkich nas z mieszkań wywlekli, potem szperali w nich dłużej,

By wziąć ostatnie ubranie, kawałek chleba i kaszę.

A na ulicy – oszaleć! Popatrz i ścierpnij, bo oto

Martwa ulica, a jednym krzykiem się stała i grozą –

Od krańca po kraniec pusta, a pełna, jak nigdy dotąd –

Wozy! I od rozpaczy, od krzyku ciężko jest wozom…

W nich Żydzi! Włosy rwą z głowy i załamują ręce.

Niektórzy milczą – ich cisza jeszcze głośniejszym jest krzykiem.

Patrzą… Ich wzrok… Czy to jawa? Może zły sen i nic więcej?

Przy nich żydowska policja – zbiry okrutne i dzikie!

A z boku – Niemiec z uśmiechem lekkim spogląda na nich,

Niemiec przystanął z daleka i patrzy – on się nie wtrąca,