W środku warszawskiego getta miał własne więzienie, uzbrojoną bojówkę w czapkach z zielonymi otokami i oficjalne przepustki od Gestapo.
Abraham Gancwajch stworzył przy ulicy Leszno 13 tzw. „Trzynastkę” – bezwzględną siatkę konfidentów, która ograbiała własnych rodaków, rozpracowywała komórki Armii Krajowej i wydawała w ręce Niemców polskie rodziny ukrywające Żydów. I choć na jego ludziach wyroki wykonywał elitarny oddział kontrwywiadu AK „Wapiennik”, sam szef „Trzynastki” w 1943 roku rozpłynął się w powietrzu – a według części relacji po wojnie pracował dla NKWD albo wywiadu Izraela.

http://www.facebook.com/reel/29534953472788161
#zydzi #konfident #donosiciele #iiwojnaswiatowa
Abraham Gancwajch stworzył przy ulicy Leszno 13 tzw. „Trzynastkę” – bezwzględną siatkę konfidentów, która ograbiała własnych rodaków, rozpracowywała komórki Armii Krajowej i wydawała w ręce Niemców polskie rodziny ukrywające Żydów. I choć na jego ludziach wyroki wykonywał elitarny oddział kontrwywiadu AK „Wapiennik”, sam szef „Trzynastki” w 1943 roku rozpłynął się w powietrzu – a według części relacji po wojnie pracował dla NKWD albo wywiadu Izraela.

http://www.facebook.com/reel/29534953472788161
#zydzi #konfident #donosiciele #iiwojnaswiatowa
stawo73
3
Jam jest ten, który to widział, który przyglądał się z bliska,
Jak dzieci, żony i mężów, i starców mych siwogłowych
Niby kamienie i szczapy na wozy oprawca ciskał
I bił bez cienia litości, lżył nieludzkimi słowy.
Patrzyłem na to zza okna, widziałem morderców bandy –
O, Boże, widziałem bijących i bitych, co na śmierć idą…
I ręce załamywałem ze wstydu… wstydu i hańby –
Rękoma Żydów zadano śmierć Żydom – bezbronnym Żydom!
Zdrajcy, co w lśniących cholewach biegli po pustej ulicy
Jak ze swastyką na czapkach – z tarczą Dawida, szli wściekli
Z gębą, co słowa im obce kaleczy, butni i dzicy,
Co nas zrzucali ze schodów, którzy nas z domów wywlekli.
Co wyrywali drzwi z futryn, gwałtem wdzierali się, łotrzy,
Z pałką wzniesioną do ciosu – do domów przejętych trwogą.
Bili nas, gnali starców, pędzili naszych najmłodszych
Gdzieś na struchlałe ulice. I prosto w twarz pluli Bogu.
Odnajdywali nas w szafach i wyciągali spod łóżek,
I klęli: „Ruszać, do diabła, na umschlag, tam miejsce wasze!”
Wszystkich nas z mieszkań wywlekli, potem szperali w nich dłużej,
By wziąć ostatnie ubranie, kawałek chleba i kaszę.
A na ulicy – oszaleć! Popatrz i ścierpnij, bo oto
Martwa ulica, a jednym krzykiem się stała i grozą –
Od krańca po kraniec pusta, a pełna, jak nigdy dotąd –
Wozy! I od rozpaczy, od krzyku ciężko jest wozom…
W nich Żydzi! Włosy rwą z głowy i załamują ręce.
Niektórzy milczą – ich cisza jeszcze głośniejszym jest krzykiem.
Patrzą… Ich wzrok… Czy to jawa? Może zły sen i nic więcej?
Przy nich żydowska policja – zbiry okrutne i dzikie!
A z boku – Niemiec z uśmiechem lekkim spogląda na nich,
Niemiec przystanął z daleka i patrzy – on się nie wtrąca,