Singapur w 1965r. został usunięty z granic Malezji. Wyspa bez naturalnych zasobów której majątek populacji nie różnił się od najbiedniejszych państwa Afryki. Wystarczyło zaledwie 60 lat by ten kawałek świata stał się jedną z najbardziej bogatych gospodarek regionu.



Główna zasługa przypada tu premierowi Lee Kuan Yew. Gdy reszta świata została opanowana rakiem multikulturalizmu i socjalizmu, władze Singapuru postawiły na merytorykę i zwalczanie korupcji.

Lee Kuan musiał zderzyć się z prawdą. Ludzie nie są równi, to myślenie życzeniowe. Za wysoką inteligencję i talent odpowiada głównie genetyka. Różne kultury mają inne sposoby rozwiązywania problemów, to przekłada się bezpośrednio na stan państwa. Z tego założenia też jasno wynika, że nie istnieje coś takiego jak podmiana rasowa społeczeństwa która by przeszła bez pogrążenia go w tragicznych skutkach takiego eksperymentu.

Singapur utrzymał ścisłą politykę migracyjną z obowiązkiem mieszania się przybyszy z społeczeństwem w celu uniknięcia obcych narodowo gett, oraz językiem angielskim jako język urzędowy w którym można porozumiewać się między sobą jak i resztą świata.

W Singapurze nie ma miejsca na FAFO.

Singapur egzekwuje surowe przepisy dotyczące utrzymania czystości, bezpieczeństwa i porządku, przewidujące kary takie jak wysokie grzywny, chłosta, pozbawienie wolności, a nawet kara śmierci za poważne przestępstwa jak np.: handel narkotykami czy właśnie korupcja z której słyną politycy. Dla tego też Singapur jest jednym z miejsc świata o najniższym wskaźniku korupcji.

Singapurczycy nie obniżają standardów dla osób sprawiających problemy (bo kultura, albo bo nie wiedzieli, że nie wolno). Oni ich karzą.

-------------------------------

http://youtu.be/9XVSj8L0c-A?si=vjOUflwmXo_z_Go5

-------------------------------

#notorasizm #azja #gospodarka #kultura #rozwoj #panstwo #polityka #singapur