@waldy33, To raczej prawda. Nieobecni głosu nie mają.

@Codziennie_cos_nowego, Po co? Dałem przykład tylko na samym sobie i mogę mówić tylko za siebie.

1. Nie uważam się za osobę po której warto coś zostawić. Nie osiągnąłem w życiu niczego istotnego, miałem i dalej mam mnóstwo rozczarowań. Nie jestem nikim wyjątkowym. Więc po co osoba taka jak ja miała by być chowana w całości?

2. Ciało i tak się rozkłada. Z prochu powstałeś i w proch się obrócisz. A ta część Ciebie która jest z światła, do światła powróci. Kremacja tylko przyspiesza biologiczny proces.

3. Przeszedłem za młodu NDE (powiem tak - kiepski ze mnie pływak). Śmierć jako proces nie jest przyjemna, są zresztą rzeczy gorsze niż śmierć. Jednak to co jest po drugiej stronie jest piękne... a jak już jesteś po drugiej stronie to masz wywalone na to co się dzieje z ciałem. To tylko mięso, taki garniturek w którym funkcjonujemy za życia. W niektórych przypadkach ten "garniturek" tylko uprzykrza życie, zamiast ułatwiać.

4. Jest też brak zaufania do rożnych instytucji. Nie wiem czy wiesz, ale w przypadku śmierci szpital może przehandlować twoje organy. Ustawowo zgoda na taki zabieg jest domyślna. Aby się wypisać trzeba składać wniosek w Centralnym Rejestrze Sprzeciwów, iż wyrażam sprzeciw na pobranie po śmierci komórek, tkanek i narządów.

Idea, że państwo sobie rości prawa do moich części ciała budzi we mnie skręt kiszek. Jest z tym coś bardzo złego na wielu poziomach. Kremacja przynajmniej w teorii powinna uniemożliwić łapczywym skurwysynom zabawę moimi komórkami czy narządami.

5. Mój własny stosunek do moich własnych szczątków jest taki, że jak bym mógł to bym je po prostu do kibla wywalił. W takim stanie nie czuję że to miały by być jakakolwiek "świętość" stąd to moje luźne podejście w tym temacie.

Ale tak jak pisałeś. Żywi bliscy mogą mieć inne podejście - taka natura ludzka. Po śmierci nie będę mieć nic do gadania i to oni zrobią co chcą z szczątkami. Na to nic nie poradzę.