@kusanagi, zgadzam się w niemal w 100%. Jedyne zastrzeżenie jest takie, że są momenty w życiu ludzi, nawet pracowitych i wartościowych ludzi, w którym załamują się psychicznie i potrzebują pomocy, a to czy wiadomo pożyteczne, pracowite życie nie ma z tym nic wspólnego.

@kusanagi, te punkty to świetny punkt wyjścia. Jednak dalej sugerujesz, że los pojedynczego człowieka jest zależny od społeczeństwa, co odbiera sprawczość. Jest dokładnie odwrotnie, to działanie pojedynczych jednostek buduje społeczeństwo, w którym można pracować mniej. Dlaczego to kwestia indywidualna? Można szukać wymówek typu kobiety i imigranci zwiększają podaż pracowników, ale to ślepa uliczka. Gdyby każdy zrobił tak jak mówią punkty, czyli zaczął robić to co lubi, oraz co przynosi korzyści, za które inni są gotowi zapłacić, a pracujący szanuje swoją pracę, to więcej niż garstka miałoby lżejsze życie. Zobacz ilu jest urzędników, ludzi na socjalu, rentach, a nawet w pracy. Kto nie legitymizował darmozjada w pracy, ten nie zna życia.

Jak napisał @Tomkilla_new to nie kwestia ile zarabiasz, tylko na co wydajesz. Znam ludzi, którzy przez 10 lat zarobili miliony, żyli jak piwniczaki, nie mieli luksusów, a skończyli w długach. Znam też takich, co za dwie minimalne mieli godne i spełnione życie.

Nawiązując do @DarrDarek, trzeba się odciąć od propagandy i zacząć robić swoje. A gdy otoczenie nie sprzyja, to znaleźć takie, w którym wartości takie jak praca i uczciwość są ważne.

@kusanagi, obecnie niestety żyjemy w świecie w którym korporacja jest w stanie pozbawić cie pracy, żeby osiągnąć większy zysk. Nawet nie chodzi o to, że grozi jej upadek. Po prostu chciwość.

@kusanagi,

Dziś to nie poziom zarobków utrudnia dobre życie, zakładanie rodziny czy stabilność życiową. Dziś to co utrudnia normalne życie, to propaganda, ideologia, oszuści ideologiczno-propagandowi meRdiów i otoczenia wespół z oszustami wystawionych do władzy bezwolnych pachołków masońskich.

Co przywróciłoby normalne relacje w społeczeństwie? Odrzucenie żydowskiego duraczenia o dyskryminowanych, niezależnych kobietach na początek. Brak podpieprzania przez państwo socjalistycznych nędzników ideologicznych połowy kasy z dochodów jako haracz dla socjalistycznych oszustów, ten brak podpieprzania tak wysokiego haraczu siłą rzeczy już dawałby mikroskopijne możliwości wspierania dochodowego kobiet i tym samym praca kobiet byłaby wynagradzana typowo rynkowo. Nie byłoby "przedszkoli dla kobiet" w postaci setek tysięcy stanowisk urzędniczych, bo w państwie konserwatywnych liberałów sprawy państwowe obsługiwałyby głównie dopracowane systemy informatyczne z obsługą sto razy mniejszą urzędników. Dziś AI jeszcze bardziej zmniejszałaby zapotrzebowanie na ludzi na stanowiskach urzędniczych.

Jaki byłby skutek tylko tej jednej zmiany?

Ano taki, że ogólnie państwo konserwatywnych liberałów byłoby bogatsze, a zarobki mężczyzn i małego odsetka kobiet-specjalistek byłyby wyższe, a za to zarobki większości kobiet byłyby sporo niższe niż mężczyzn (nawet nie musiałyby być niższe niż dziś, ale dużo niższe niż męskie). A to dawałoby tradycyjne zachęty, że większość kobiet szukałaby swojego lepiej zarabiającego mężczyznę i dla większości z nich tym księciem byłby ślusarz robiący cuda w swoim warsztacie, dla niektórych to byłby informatyk, czy urzędnik, który nadzorowałby z firmą zewnętrzną system komunikacji z petentami w całym urzędzie miejskim.

Oczywiście w ślad za tym, dobra tradycja pełna byłaby opisów nieroztropnych mężczyzn wydających zarobki na drogie auto i będących odpowiednikiem głupiego świerszcza skaczącego po łące latem a nieprzygotowanego do zimy. Każdy dobry opis, dobry film, dobry wzorzec dawałby spokojnego mężczyznę, który jako ślusarz zarabia 10.000 zł, jeździ starym autem za 20 koła, ale budującym dom dla swojej rodziny i rozpoczyna budowę tego domu w wieku 20 lat, bo już poznał i poślubił swoją koleżankę z klasy.

Stabilność? Stabilność tylko przez uczciwą pracę i przez brak oszustów socjalistycznych u władzy huśtających gospodarką, na której się nie znają. Tym samym nadal byłyby sytuacje, że ślusarz traci pracę i szuka kolejnej po bankructwie wcześniejszego pracodawcy, ale zabezpieczenie oszczędnościami daje mu i tak dobrą stabilność. Byłaby i tak większa stabilność niż miał gospodarz 100 lat temu, gdy nieurodzaj zbiorów stawiał rodzinę pod ścianą wizji niedostatku przez cały rok lub dłużej.